Krukkenlopen
Nog eens een stukje dat op mijn oude site stond en ik uit de vergetelheid gered heb, door het op de blog te gooien: het krukkenlopen. De pagina is dus al behoorlijk oud en wordt niet meer bijgewerkt. Het is een pagina die ik in de winter van 2004 dagelijks aanpaste. Sinds 2004 is ze niet meer veranderd. Veel plezier!
****************************************************
In het voorjaar van 2004 zat ik vanwege een stressfractuur voor vier en een halve week met mijn voet in de gips. Tijdens die periode probeerde ik toch mijn conditie zo goed mogelijk op peil te houden. Een manier waarop ik dit probeerde was door veel (en relatief snel) op krukken rond te lopen. Hieronder geef ik mijn ervaringen hiermee weer. Misschien heeft iemand anders er nog eens wat aan wanneer hij/zij in de gips terecht komt.
Eerst vind je in een soort van dagboek mijn krukkenlooptrainingen. Daarna volgen wat nabeschouwingen. Ik heb ook geprobeerd wat tips te formuleren voor wie mijn voorbeeld wil volgen. Tot slot nog wat technische details om alles beter in te kunnen schatten.
Mijn trainingen
Maandag 26 januari
Vandaag krijg ik mijn gips aangemeten. Hij is mooi blauw met witte strepen.
Dinsdag 27 januari
Niet veel bijzonders, ik moet nog een beetje wennen aan het lopen op krukken.
Woensdag 28 januari
Vandaag een eerste uitstap op krukken: ik hupte eens tot bij Martine. Onderweg kom ik in een zware sneeuwbui terecht. Daarna ging het verder naar het gemeentehuis (nieuwe identiteitskaart gaan halen, ik sta er nu met baard op). Daarna helemaal terug naar huis. In totaal was ik ongeveer anderhalfuur weg, waarvan in het midden een pauze van een half uurtje. Ik denk dat ik ongeveer drie kilometer heb afgelegd. Daarna moest ik wel een half uurtje op de zetel liggen. Het is fameus lastig.
Donderdag 29 januari
Ik heb een goed trainingsparcours bedacht: een rondje rond de wijk. Dat is een kleine kilometer, laten we het op 850 meter houden. Iemand zin om eens na te meten?? Ik probeer eens hoe snel ik rond geraak. Het blijkt in 13.46 te zijn. Te snel gestart en op het einde behoorlijk moeten vertragen. Ik heb ook erg veel moeten stoppen vanwege pijnlijke handen.
Vrijdag 30 januari
Vandaag probeer ik mijn tijd van gisteren te verbreken. Deze keer doe ik fietshandschoentjes aan. Hopelijk helpt dat tegen de pijnlijke handen. Hiermee haal ik een tijd van 12.26. Die handschoentjes zijn een hele verbetering: ik moet practisch niet meer stoppen onderweg. Vanaf nu zal ik ze steeds aandoen voor mijn trainingen. Eens de sneeuw weg is moet ik een tijd van minder dan twaalf minuten kunnen halen. Nu moet ik regelmatig nog te veel voorzichtig zijn op niet uit te glijden. Ik heb ook een nieuwe ambitie gevonden: tegen dat ik uit de gips mag wil een duizendje kunnen binnen de twaalf minuten. Dat is aan 5 kilometer per uur.
Zaterdag 31 januari
Vandaag geen sneeuw meer, het is tijd voor een duik onder de twaalf minuten. Wel staat er behoorlijk wat wind en regent het lichtjes. Ik merk al vlug dat je op krukken niet zoveel last hebt van de wind. Het gaat steeds beter om een goed tempo aan te houden. Blijkbaar moet je aan de hand van je ademhaling zorgen dat je in het ritme blijft. Mogelijk had elke roeier me dat kunnen vertellen, maar ik moet het allemaal zelf uitvinden. De laatste honderd meters beginnen mijn onderarmen zowaar wat te verzuren. Hoe ga ik dat oplossen? Bij aankomst duw ik af op 10.05. Dat lijkt me wel heel erg snel. Eigenlijk kan ik het nog steeds niet geloven. Zou er iets mis zijn met mijn chrono? Heb ik iets verkeerd gedaan bij het timen (vraag me niet wat je verkeerd kan doen)? Geen idee. Morgen zal ik het nog eens proberen. Als ik dan terug ongeveer deze tijd heb zal het wel kloppen, anders weet ik ook niet wat er aan de hand is. Ik ben eigenlijk zelf behoorlijk nieuwsgierig, meer dan twee minuten sneller lijkt toch wel echt spectaculair...
Zondag 1 februari
Ik moet nu toch echt wel eens weten of die tijd van gisteren klopt. Ik vertrek aan een flink tempo, houd het de hele weg vol en duw af op 9.50!! Hoera, voor het eerst onder de magische tien minuten!!! Ik begin wel op het scherp van de snee te huppen. Achteraf moet ik toch wel een tijdje uitblazen. Zou ik al eens proberen wat ik kan op een duizendje?
Maandag 2 februari
Vandaag doe ik voor het eerst een hartslagmeter aan tijdens mijn rondje. Ik wil wel eens weten welke hartslag ik zo haal. Ondanks regenweer (glad!) slaag ik er erg goed in het tempo vast te houden. Ik klok af op een ongelooflijke 9.00. Waar gaat dat eindigen? Ik dacht dat ik gisteren al snel was. Nu kan ik niet anders dan een duik onder de 9 minuten proberen. Onderweg was mijn gemiddelde harslag 163. In de eerste helft lag hij lager dan in de tweede helft, waar ik een top van 172 haalde. Lijkt me erg positief dat ik naar het einde toe blijkbaar een tandje kan bijsteken.
's Avonds heb ik dan eindelijk eens een duizendje gedaan. Min of meer voluit. Ik duw af na 8.44!!!! Terug een tijd waarvan ik mij afvraag of hij wel kan kloppen. Degenen die mij bezig gezien hebben zeggen ook dat ik de volledige afstand heb afgelegd. Ik denk dus niet dat ik een ronde te weinig heb gedaan. Ik ben wel behoorlijk diep moeten gaan. Mijn gemiddelde hartslag was 173, met een piek in de eindsprint van meer dan 180. Om zonder krukken dergelijke waarden te halen moet ik heel dicht bij de drie minuten lopen. Ik zit duidelijk tegen de grens van mijn conditie bezig. Het is ondertussen wel duidelijk dat ik in het begin mijn mogelijkheden fameus onderschat heb. Ik zal eens moeten nadenken over een paar nieuwe uitdagingen.
Dinsdag 3 februari
Nog maar eens mijn gewone rondje. Vandaag maak ik de duik onder de negen minuten. 8.49 is de nieuwe besttijd. Mijn hartslag gaat iets hoger dan gisteren, maar niet echt veel. Op straat haal ik blijkbaar niet dezelfde hartslagen als op piste, iets dat ik bij het lopen zonder krukken ook heb. Iemand enig idee hoe dit komt? Waarschijnlijk heb ik de lengte van het rondje toch onderschat. Het moet toch min of meer een kilometer zijn.
Woensdag 4 februari
's Morgens doe ik nog eens de intussen klassieke ronde. Deze keer duw ik af op 8.26. Toch opnieuw een flinke verbetering, ik snap echt niet hoe ik het blijf doen. Het is wel fameus afzien aan het worden. Niet meer vanwege de spierpijn zoals in het begin, maar gewoon omdat mijn ademhaling niet goed meer kan volgen. Ooit moeten die verbeteringen toch eindigen?
Donderdag 5 februari
Voor het eerst sinds lang geen rondje rond de wijk. Mijn snelheid begint op punt te staan, dus kan het geen kwaad wat aan de uithouding te werken. Daarom ga ik op mijn krukken eens tot bij beppe. Een afstand van 2,5 km (enkel). Ik doe het op een half uur ongeveer (eveneens enkel). Ik heb het voor deze ene keer niet exact getimed. Ik moet af en toe eens stoppen om mijn krukken te verpakken, maar voor de rest gaat het behoorlijk goed.
's Avonds op de Racing doe ik eens een aanval op mijn record over de duizend. Vandaag duw ik af op 8.31. Dit betekent dat ik sneller dan 7 per uur gegaan ben. Daarna ben ik terug even van de kaart.
Vrijdag 6 februari
Net als gisteren werk ik wat aan de uithouding. Vandaag hup ik tot bij Alex. Enkel is dit een afstand van 3,5 kilometer, ik doe er ongeveer 40 minuten over. Daarna keer ik op mijn krukken helemaal terug. Ik haal het maar mijn handen krijgen het ferm lastig: net geen blaar. Ik begin mijn polsen ook behoorlijk te voelen. Hoe zou dat toch komen, zoveel heb ik toch niet gedaan?? In elk geval 7 kilometer op de teller, die pakken ze me niet meer af.
Zaterdag 7 februari
Ik heb mijn polsen en handen een beetje rust gegund. Daarom geen krukkenlopen, enkel een beetje fietsen (naar PK)
Zondag 8 februari
Idem gisteren.
Maandag 9 februari
Op de Racing doe ik nog maar eens een aanval op mijn record op de duizend. Deze keer haal ik een tijd van 8.20. Terug een verbetering met elf seconden. Voor het eerst is mijn tijd op de duizend sneller dan de ronde rond de wijk! Zou een tijd onder de acht minuten haalbaar zijn? Of zou dat toch wat te hoog gegrepen zijn?
Dinsdag 10 februari
Vandaag toch een vijftigtal fietskilometers in de benen. Dat volstaat voor vandaag, dus geen krukkenlopen.
Woensdag 11 februari
Ik doe nog eens de toer rond de wijk. Deze keer haal ik slechts een tijd van 8.38. Voor het eerst verbeter ik mijn record niet. Een reden is snel gevonden: het voetpad lag nat. Dat maakte het op sommige plaatsen glad. Ik ging verschillende keren net niet tegen de grond. Ik denk dat het verstandiger is om bij nat weer geen recordverbeteringen meer te proberen. Anders loop ik het risico nog wat extra gips aangemeten te krijgen.
Donderdag 12 februari
Nog eens een duizendje. De bedoeling is natuurlijk mijn record te verbeteren. Ik haal een tijd van 8.15. Een verbetering met 5 seconden. Langzaam kruip ik dichter bij de acht minutengrens. Geen idee of die haalbaar is.
Vrijdag 13 februari
De wijk ligt terug droog. Ik kan dus nog eens voluit doorgaan. Ik begin dan ook aan een ferm tempo. Het voelt schitterend: goed weer (niet te warm, niet te koud, geen regen, geen wind) en goede armen. Ik blijf de hele weg goed doorgaan en kom toe na 7.42!!! Nee, dit is geen typfout. Ik had niet verwacht dat het nog mogelijk zou zijn dergelijke vooruitgang te maken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Op de duizend moet een duik onder de 8 minuten echt wel mogelijk zijn. Ik geloof er in. Hieronder staat een prentje met het verloop van mijn hartslag. De horizontale as is de tijd in seconden. Je ziet dat ik behoorlijke waarden haal. Het gemiddelde is 162, met 175 als maximum. De laatste week heb ik gemerkt dat mijn hartslagen lager liggen dan vorige week, hoewel ik zeker niet trager ga. Ik begin overduidelijk het trainingseffect te voelen.
Zaterdag 14 februari
Voor de zoveelste keer doe ik een rondje rond de wijk. De omstandigheden zijn zoals gisteren, misschien een beetje warmer (fysieke inspanning wordt afgeraden omwille van teveel smog, maar daar heb ik me nooit wat van aangetrokken). Ik moet mijn prestatie van gisteren dus zien te bevestigen. Net zoals gisteren gaat het goed, alleen moet ik halverwege wat uitwijken voor een kinderfiets die het voetpad verspert. Dat kost toch een paar seconden. Ik ben rond na 7.44, bijna dezelfde tijd als gisteren. Oke, een klein beetje trager, maar gisteren maakte ik dan ook een erg spectaculaire verbetering. Het kan niet alle dagen koekenbak zijn.
Zondag 15 februari
Nog maar eens mijn zelfde ronde. Ik neem een erg voortvarende start. Naar het einde toe moet ik dat dan ook bekopen en krijg ik het ferm lastig. Ik duw af na 7.36, maar ben dan ook kapot. Toch maar opnieuw mijn record een beetje verbeterd. De reden van mijn vooruitgang van de laatste dagen is dat ik er begin op te letten mijn zwaaien groot genoeg te houden. Anders neem je als je erdoor begint te zitten kleinere hupjes en dan geraak je minder snel vooruit natuurlijk. Het is natuurlijk wel lastig, maar als je het eens wil proberen weet je waar je op moet letten.
Maandag 16 februari
Vanavond probeer ik om voor het eerst een duizendje beneden de acht minuten te doen. Geen idee of het mogelijk is, maar wie niet waagt, die niet wint. Ik vlieg er terug erg stevig in en moet in de tweede ronde gas terugnemen. In de laatste ronde probeer ik er dan nog eens alles uit te halen. Een supertijd van 7.48 is het resultaat!!! Een verbetering van mijn record met maar liefst 27 seconden. Ik haal hiermee een snelheid van 7,7 per uur. Na aankomst moet ik even gaan liggen, maar dat is het zeker waard. Wat is er een logisch volgend doel? Wat denk je van een tijd van 7.30, ofwel 8 per uur. Hopelijk lukt het mij de komende dagen. Zoveel tijd heb ik niet meer om een poging te wagen. Niet dat ik dat erg vind... Hieronder geef ik mijn hartslagverloop tijdens deze "historische" duizend. Het gemiddelde was 175 en het maximum 184. Ter vergelijking: een half jaar geleden werd tijdens een inspanningstest mijn maximum bepaald op 186. Laat het duidelijk zijn dat ik ferm doorpikkel! Als ik tijdens het lopen dergelijke waarden haal loop ik dat duizendje ferm beneden de drie minuten.
Dinsdag 17 februari
Ik ga mijn polsen eens wat rust gunnen, die kunnen dat wel eens gebruiken.
Woensdag 18 februari
Het heeft vandaag geregend. Het voetpad ligt dus nat en je weet wat dat betekent: geen recordpoging. Wat doe ik dan wel? Om de snelheid zeker naar beneden te halen, zal ik vandaag drie rondes rond de wijk doen. Als doel stel ik 27 minuten (9 per ronde) voorop. Kom ja, met 30 minuten kan ik ook wel leven hoor, maar toch liefst niet veel trager. Het resultaat blijkt 27.12 te zijn (rondetijden 8.56, 9.00 en 9.16). Zoals ik van tervoren dacht lag het behoorlijk glad. Het was een goede keuze om het wat rustiger aan te doen. De eerste ronde was geen probleem: ik ben wel wat rapper gewoon. De tweede ronde begint toch door te wegen in de handpalmen en de laatste ronde was ferm lastig. In die laatste ronde is het dan ook nog beginnen regenen. Dat maakt het natuurlijk extra glad en op 100 meter van het einde ben ik tegen de grond gegaan. Erg logisch dat die ronde wat trager was. Je moet nu niet denken dat het voetpad bij ons zo'n schaatsbaan is: het probleem is simpelweg dat je met een kruk erg weinig grip hebt. Op een voetpad heb je dan nog dikwijls een klein beetje mos en als het geregend heeft volstaat dat om regelmatig een kruk weg te laten schuiven. Gewoon te voet heb je daar totaal geen last van. Conclusie van de dag: ik heb mezelf goed ingeschat.
Donderdag 19 februari
Nog maar eens een duizendje. Deze keer haal ik een tijd van 8.04. Een behoorlijk eind boven mijn record, inderdaad. Toch niet echt een reden om ontevreden te zijn: er stond erg veel wind en op dit niveau (ahum) speelt dat een grote rol. Zolang je traag gaat voel je daar niet veel van, maar op volle snelheid merk je toch dat je een stuk harder moet duwen. Toch geef ik toe dat het liever wat rapper had gezien. Beneden de acht minuten zou mooier geweest zijn.
Vrijdag 20 februari
De wind van gisteren is (grotendeels) gaan liggen en het voetpad ligt mooi droog. Ideaal om er nog eens ferm tegenaan te gaan op mijn rondje rond de wijk. Mijn chrono geeft na afloop 7.43 aan. Dicht bij mijn record, maar toch net niet. Opvallend is wel dat mijn laatste vier pogingen allemaal binnen een marge van 8 seconden vallen. Kan je duidelijker zien dat ik tegen mijn grens zit?
Zaterdag 21 februari
De dag bestaat voor mij hoofdzakelijk uit in de auto zitten. Tijdens eens stop op een parking langs de snelweg kan ik het toch niet laten om op de speeltuin te gaan spelen. Het is niet zo simpel maar ik slaag er toch in behouden via een glijbaan beneden te komen. Voor de rest enkel 's avonds een beetje in Ferney-Voltaire rondgewandelt. Niet echt bijster veel getraind vandaag.
Zondag 22 februari
Vandaag lopen we de hele dag in Genève rond. Op zich is dat niet zo lastig, maar als je op krukken min of meer de ganse stad afdweilt, voel je dat toch ferm. Ik schat dat we zo'n twaalf kilometer hebben afgelegd. Erg veel dus. Tegen de avond ben ik dan ook behoorlijk van de kaart. Maar ik kan nu toch zeggen dat ik op krukken langs het Meer van Genève gelopen heb. Wie doet mij dat na?
Maandag 23 februari
Het doel van de reis is een bezoek aan CERN (wat is dat?) te brengen. Op weekdagen geraak je daar binnen en we lopen dus een ganse dag in CERN rond. De afgelegde afstand is niet bepaald gigantisch, maar je moet de hele tijd trappen op en af. En voor mij is dat ferm lastig. Toch weer een goede training in elk geval.
Dinsdag 24 februari
Net als gisteren brengen we een bezoek aan CERN (niet hetzelfde stuk natuurlijk). Opnieuw een hele pak trappen te nemen betekent dat. Daarna trekken we nog even via een klein baantje de Jura in. Het is te zeggen, we volgen het baantje zover we zonder sneeuwkettingen geraken. Dan maken we een klein wandelinkje (een drietal kilometer denk ik). Gedurende een groot stuk zakken mijn krukken 25 à 30 centimeter in de sneeuw weg. Niet bepaald evident: het is echt ploeteren. Als dat geen goede training is weet ik het ook niet meer. Ik vraag me wel af wat iemand die mijn sporen in de sneeuw tegenkomt eruit zal opmaken. Zou die het kunnen raden wat voor een pipo daar gepasseerd is?
Woensdag 25 februari
Terug een hele dag in de auto zitten, niet bepaald leuk. Bijna thuis begint het dan nog ferm te sneeuwen. Op korte tijd mag ik twee keer door de sneeuw fietsen. Onder dergelijke omstandigheden kan je veel breken maar geen records. Ik doe dan ook geen enkele poging. Op trainingsgebied een erg flauwe dag.
Donderdag 26 februari
Ik doe mijn eerste stapjes zonder gips. Dat voelt heel raar aan, maar ik kan tenminste terug min of meer normaal stappen. Ik meet ook eens mijn kuitomtrek: 37 centimeter links en 35 centimeter rechts. Ik weet waar ik aan moet werken, al valt het uiteindelijk nog wel mee, denk ik.
Nabeschouwingen
Wanneer je op krukken begint te lopen voel je dit in eerste instantie in je handen. Dat had iedereen wel zelf kunnen bedenken: je handen worden van de ene dag op de andere verplicht om steeds je hele gewicht te dragen (ik heb niet de gewoonte om hele dagen op mijn handen rond te lopen). Het zijn vooral de handpalmen en polsen die je voelt. Vooral de eerst dagen heb je er ferm last van, daarna gaat het veel beter. Ook in je gezonde voet kan je het behoorlijk voelen. Vooral de voetzool kan door de herhaaldelijke landingen behoorlijk belast worden. Blaren zijn zeker niet absurd. De landingen zijn ook een grote belasting voor de scheenspieren: de voorwaartse beweging moet telkens volledig door hen tegengehouden worden.
Verder houd je bij het krukkenlopen steeds je armen vrij dicht tegen je aan, wat gecombineerd met de herhaaldelijke zwaaien een grote kans geeft op schuurplekken. Vooral onder de oksels kan dit gebeuren. Bij de kortere afstanden (± een kilometer) had ik daar geen last van, maar bij de langere afstanden (twee kilometer of meer) wel degelijk. Wie vooral lange afstanden wil afleggen denkt best eens aan vaseline of dergelijke. Tot slot mag ook de belasting van de rug niet onderschat worden. Dat is niet zo belangrijk bij lage snelheid, maar eens je met grotere zwaaien loopt, kan je dit toch merken. Om deze reden zou ik toch afraden om voor langere tijd voor krukkenlopen te trainen. Mensen met rugproblemen raad ik aan de krukken enkel functioneel te gebruiken, maar niet te beginnen trainen.
Als je wel overtuigd bent om op krukken te beginnen trainen, hoe moet je dat doen? In eerst instantie is het zaak gewoon te wennen aan het lopen op krukken. De eerste week moet je geen goede prestaties verwachten. De door mij gevolgde aanpak beschouw ik als niet bepaald constructief. Ik ben waarschijnlijk veel te snel begonnen met steeds maar records te willen verbeteren. Op korte termijn lukt dat wel, maar wie op langere termijn wil werken doet er best aan meer rustige kilometers in te lassen. Dat zal zeker de "handigheid" op krukken bevorderen en de belasting (vooral voor de rug) verminderen. Af en toe eens wat snelheid inlassen kan natuurlijk nooit kwaad.
Welke afstand moet je nemen? Voor snelheid ga je best niet veel verder dan een kilometer en dan is uithouding al erg belangrijk. Wie op pure snelheid wil werken moet in geen geval verder dan 300 meter gaan. Voor de uithouding kan je een paar kilometer afleggen, maar de aanpassing daaraan gebeurt veel minder snel. Naar het einde van mijn gipsperiode toe bleef ik het met lange afstanden lastig hebben, terwijl ik van de tempos vrij snel recupereerde. Het is natuurlijk mogelijk dat dit komt doordat ik relatief weinig lange afstanden afgelegd heb. Ik geef ook nog even mee dat ik mijn krukkenlooptrainingen combineerde met fietsen en lichte kracht- en vormspanningsoefeningen. Voor zover ik die oefeningen kon uitvoeren natuurlijk. Waarschijnlijk is het wel verstandig niet eenzijdig aan krukkenlopen te doen.
Wanneer je wat vaart in je krukkenlopen probeert te krijgen moet je er eerst voor zorgen voldoende controle over je ademhaling te hebben. Ik denk dat dit bij lopen zonder krukken ook zo is, maar daar hoef ik er niet op te letten. Ik lette er op bij elke landing uit te ademen. Dit geeft je ook een goede methode om te controleren of je het tempo goed vasthoudt. Daarnaast moet je ervoor zorgen dat de lengte van je zwaaien groot genoeg blijft. Wie steeds een klein pasje maakt zal vanzelfsprekend niet bepaald snel gaan. Bij het begin van je training is dit niet zo moeilijk, maar naarmate je langer bezig bent wordt het steeds lastiger. De uithoudingscomponent is dus erg belangrijk, het is niet alleen de kracht die je prestatie zal bepalen (behalve bij heel korte sprintjes).
Ik kan wel een paar dingen bedenken die leuker zijn dan op krukken rondpikkelen, maar in de zetel zitten klagen hoort daar niet bij.
Tips
- Neem geen risico's, één blessure is meer dan genoeg.
- Extensief krukkenlopen is een contradictio in terminis, het is steeds lastig.
- Geef jezelf voldoende tijd om aan het lopen op krukken te wennen.
- Houd de belasting van je rug in de gaten, je rug is te belangrijk.
- Stel realistische doelen.
- Zorg voor een voldoende algemene conditie voor je met krukkenlopen begint. Gebruik krukkenlopen niet om een goede conditie te krijgen.
- Zorg ervoor dat het leuk blijft.
- Draag (fiets)handschoentjes.
- Trek je niets aan van de reacties van anderen. De eerste keer word je raar bekeken, maar na een paar keer betert dat.
Technische specificaties
Gips:
Mijn gips was blauw. Vraag me niet welk materiaal, misschien weet iemand anders het wel aan de hand van deze kleur.Hij was ook reeds doorgezaagd, zodat ik hem kon afdoen (om te douchen en slapen enz.). Hij werd samengehouden door drie velcro-sluitingen (aan de voorvoet, boven de enkel en aan de kuit). De randen waar hij doorgezaagd was, waren afgewerkt met tape (van dat kine-achtige spul). De gips zat aan de rechtervoet, liet onderaan 4 tenen vrij en liep bovenaan tot 7 centimeter onder de knieschijf (patella). Het totale gewicht (gips en velcro) was 750 gram. De totale hoogte was 42 centimeter, de lengte (van de voorvoet) was 26 centimeter en de omtrek (aan de kuit op het dikste punt) was 41 centimeter. Hieronder staan een paar foto's om dit alles te verduidelijken. Ook de schade aan de hiel, veroorzaakt door het weinige steunen kan je zien.
Op 20 februari kreeg mijn gips wat extra kleur. Dit gebeurde op waarlijk kunstzinnige wijze. De artiesten van wiens hand de kunstwerken waren zijn Arnaud, Laurenz en Laura.
Rest materiaal:
De rest van het gebruikte materiaal (krukken, kledij en schoenen) bestond uit standaardmateriaal dat iedereen gebruikt. Niks geen high-tech-snufjes.
Parcours:
De afstand van de duizendjes is exact. Deze werden gelopen op de RCG-atletiekpiste in Gentbrugge. Deze heeft een omtrek van 352 meter en sintel als ondergrond.
De rondes rond de wijk heb ik ondertussen eens opgemeten met de kilometerteller van de mountainbike van Sven. Ik kwam uit op een afstand van 970 meter. Je moet voor jezelf maar uitmaken in hoeverre je dit een betrouwbare meting vindt. De bovenaan dit blad genoemde afstand van 850 meter is gebaseerd op eigen inschatting en "van horen zeggen". Voor wie het wil nameten: ik volgde het voetpad aan de buitenkant.
De afstanden "in het wild" zijn uitgemeten op een kaart (schaal 1:25000).
Tijdsopname:
De opmeting van de tijden gebeurde steeds door mijzelf. Aangezien je bij het krukkenlopen beide handen nodig hebt, betekent dat de chrono reeds liep op het moment ik vertrok en ik reeds toegekomen was op het moment dat de chrono stopte. Het nadeel ten opzichte van een tijd die door een tweede persoon opgenomen wordt schat ik op 1 à 2 seconden.
Hartslagwaarden:
Tijdens de tempo's gebruikte ik een Polar S610i. Dit zowel voor het vastleggen van hartslagwaarden als het vastleggen van tijden. De hartslagmeter registreerde de hartslag elke 5 seconden. Aan de hand van deze geregistreerde waarden werden de grafieken van mijn hartslagverloop gemaakt.
Disclaimer
Krukkenlopen doe je op eigen risico. Ik ben op geen enkele wijze aansprakelijk voor schade veroorzaakt door het lezen van deze pagina. Ik kan in geen geval aansprakelijk gesteld worden voor ongelukken die je begaat na het volgen van de hier gegeven richtlijnen. Eveneens ben ik niet verantwoordelijk voor medische problemen opgelopen door het veelvuldig met krukken lopen. De medische en trainingsadviezen die hier gegeven worden zijn gebaseerd op mijn gezond verstand en ervaring. Ik bezit geen enkel medisch diploma, noch trainersdiploma.