How to kill a dragon? Day 2

Day 2 of the Dragon’s Back Race starts with Cnicht and ends near Dolgellau. It was a very warm day.

The entire stage

The fastest time was run by Jim Mann with 480.8 minutes.
The median time was 804.8 minutes.
Below are the histograms of the percentage spent over each leg.

It is obvious that not all legs are created equal. Runners spend by far the longest on Leg 5. This leg takes about one third of the entire race. It also allows lots and lots of options, but we’ll get there later. My main assumption stays that percentage spent over each leg is constant over all runners. Let’s see how this assumption holds together in stage 2.

Not bad. Really not bad. I looks even better than in stage 1. To be sure, I also calculated the slopes of the regression lines.

Just like during day 1, the faster runners took a somewhat easy start. But contrary to day 1, the plots flat-lines very early. From the second leg on, you don’t see anything that clearly deviates from a flat line. The only exception is Leg 7 that appears to compensate a bit for Leg 1.

Just as for stage 1, I made a set of boxplots. This is mine.

You see clearly where I had bad patches and made stupid mistakes. Again, they are for all runners available in a zip file.

Leg 1

The fastest time was run by Damian Hall with 56.3 minutes.
The median time was 82.9 minutes.
This is the climb up Cnicht.

There is a very logical option, but it has some variation. Basically, you run towards a shoulder to the east of the summit and at some point you turn towards the summit. The point where this turn is made and the line taken afterwards can vary somewhat. Most runners where on one of two more or less parallel lines. Those are shown in green (22 runners) and cyan (64 runners). Then, there are some less popular options. There were a few (6) runners, shown in blue, that did something that looks suspiciously like overshooting. But the real original ones turned earlier away from the path to approach Cnicht from another side. One runner (yellow) approached from the south, while two runners (red) make a big detour and approached the summit from the NE. This is what the usual scatterplot looks like:

From the plot, no obvious winner emerges. Also a statistical test does not give a winner. I think it doesn’t really matter. Personally, I would avoid the red and yellow options. Both don’t look very promising to me, and probably with more data we would be able to see a difference. You obviously should avoid backtracking, but between green and cyan… No, really doesn’t change a thing.

Leg 2

The fastest time was run by Jim Mann with 40.0 minutes.
The median time was 68.8 minutes.
Another leg with multiple very different options.

The most popular option is leaving the summit to the west and contouring around the edge of the valley. This is shown in cyan and was followed by 42 runners. Another very popular option (29 runners) is starting towards the NE and then turning south to the end of the valley. This is the green line. At first, this looks like a very long way. It is, but there is a rather obvious path that you follow (I ended up on it in 2013). Both of those have a variant where the runners took a wider turn around the valley. For cyan this variant is shown in blue (7 runners) en for green in yellow (14 runners). I found it remarkable that after joining, blue and yellow split and join again, where the choice at that point simply depends on how they left the checkpoint. Finally, a few runners (five) went across the valley. Obviously the shortest way, but it involves a lot more elevation change. What does the scatterplot tell us?

First of all, I am a bit surprised how fast green and yellow are. They look like enormous detours, but are in fact rather competitive options. Simply from the plot I would say that cyan looks the most promising. But all options give a surprisingly similar result. If we just calculate the averages, the order is cyan (7.8%), blue (8.1%), yellow (8.3%), green (8.5%), magenta (8.8%) and red (10.1%). If you like p-values, I can only give you a significant difference between cyan and both green and magenta. Otherwise, you’d have to ignore multiple testing corrections to have significance, but that really feels like cheating. My conclusion would be to start from Cnicht towards the east. If you don’t nail the contouring, it doesn’t really matter. If you find yourself on the path going north-east, don’t panic. It’s rather fast anyhow. But avoid going across the valley. It isn’t fast and it is hard work.

Leg 3

The fastest time was run by Jim Mann with 16.6 minutes.
The median time was 26.5 minutes.
This is just running the obvious path between both Moelwyns. No interesting route choices to discuss. That is what I thought at least.

To be clear, we run from the dot labelled 2CP2 to the one with label 2CP3. The other one is CP4, where we go afterwards. Some runners thought the straight line sounds too good to be true. The straight line is in cyan and was followed by 73 runners. Other options involve starting towards the east and turning south at some point. The green ones (10 runners) decided quickly that they were going east, while they wanted south and corrected quickly. Not so for the yellow (3 runners) and red (8 runners). They made a huge loop to the east, where the yellow ones even passed checkpoint 4 before heading up to CP3.

This looks rather clear. Anything that is not the straight line gets punished. So, when you are standing on the first Moelwyn, take a look at your compass and make sure that you go in the right direction.

Leg 4

The fastest time was run by Jim Mann with 6.1 minutes.
The median time was 12.0 minutes.
This is another very short leg, but two options are visible.

The first option is to backtrack along the path towards the saddle and turn right towards the reservoir. Those are shown in yellow (34 runners) and green (49 runners). The distinction is that the yellow ones turned a bit earlier. Keep in mind that here the distinction could on occasions be influenced by a limited number of track points. The second (red, 10 runners) option is starting to the east and following a rather straight line ignoring the main path.

The red line is the fastest option and you can get a decent p-value if you would like to. The caveat is that the runners that took the shortcut are clearly the faster runners, so I lean heavily on the assumption that the percentage should be independent of running speed. In any case, my conclusion is that you shouldn’t stick to the path for too long, but aim for a direct line.

Leg 5

The fastest time was run by Jim Mann with 147.6 minutes. It is worth noting that Jim was here more than 15 minutes faster than anyone else.
The median time was 243.9 minutes.
This leg is one of the big mysteries of the Dragon’s Back Race. It is very long and offers a huge amount of options. Some are fast and long, others are shorter but slower. Nobody really knows what gets you the quickest to the support point. When looking at the tracks, a huge number of options is visible. I tried to get some structure in them. To do that, I separately look at different parts of the stage. Let’s start with how one gets down from the Moelwyns.

Most runners took the logical option of descending to the railway tracks and followed the valley to the south. To distinct options are visible: all the way at the bottom (yellow, 44 runners) or on the path a bit higher on the slope (green, 43 runners). A few took a really distinct option. Two runners in red went to the north to Tan-y-grisiau and started some road running. Finally, three runners took a straight line south instead of dropping into the valley (cyan).

First surprise, the red option is really quick. It is certainly longer, but the running must be very easy. The cyan line also looks promising. I’d love to see some more data on that option. As for the difference between green and yellow, the average over yellow is 29.4% against 30.7%. Testing significance gives a p-value of 0.012. It looks like yellow is effectively faster than green.

The following part of this stage that I will consider is how the runners entered and crossed the valley of the Afon Dwyryd.

We see many distinct options. First of all, there are those that went straight south from CP4. Those are now shown in magenta (they were cyan on the previous map). Then, we take a look how the big pack splits up. There are those that went to the east to cross the rivers using some bridges that are there (red, 21 runners). Most went rather straight south. The obvious line is green (36 runners), while a few strayed to the east (yellow, 10 runners). Finally, there are those who stayed closer to the railroad. Of those the blue ones (17 runners) took a bit of a shortcut, while the cyan runners (10) went around, closely following the railroad.

Well, this is a bit of a mixed bag. Visually, I would say that green and red look better than blue and cyan. For yellow the picture is really mixed and magenta is still something that needs more data. Using Holm, you get p-values < 0.05 for cyan and blue versus all the others. Conclusion for me, you shouldn’t take those two. All the rest, I don’t really know.

Then we have the big question. How do you cross the big emptiness that follows?

A popular option is to run all the way around the reservoir (red, 37 runners). That is quick running but a long way around. Others started similar, but crossed over to the dam (yellow, 5 runners). Then, we have those that went to Maentwrog, where the pack splits. Some (12 runners) took the green line to the SE, while most (37 runners) took the cyan line to the SW.

This really doesn’t say a thing. It is not with this choice that you will make the difference.

Now that we know how we start the big empty part, let’s try to classify the myriad of options.

We recognise again the tour around the reservoir (red, 37 runners). Then, we have those that took the other side of the reservoir. This implies crossing the dam and following the wide path following the reservoir (yellow, 10 runners). The green line are runners that went to the dam and crossed towards Moel y Gyrafolen (green, 4 runners). The cyan lines are runners that went straight to the saddle (8 runners). Further to the west we have the blue lines with runners that went to Llyn Eiddew Mawr (28 runners), while even further to the west we have a purple line (5 runners).

Well, there is no magic bullet. Red and yellow are fast and low-risk options. If you don’t mind road running or are bad at navigating that is probably what you should do. For the others it is less clear. Green? Doesn’t look that promising… Cyan? More or less the same. Blue? Huge variability. It can be very good or very bad. Probably worth a try if you are confident in your navigation. Magenta? A bit mixed. It can be very good. Certainly an option to keep in mind. What is the best option? Really, I still don’t have the answer.

Leg 6

The fastest time was run by Jim Mann with 50.1 minutes. He gained again five minutes on anyone else.
The median time was 89.8 minutes.
The time in the leg will include the time spent in the halfway point. Keep this in mind when looking at the results for this leg. The start is obvious. You follow the path to the Roman steps. More interesting is how runners approached Rhinog Fawr

Most runners took the path and turned SW when there was a path going that way (red, 58 runners). Some were less patient and turned a bit earlier (yellow, 13 runners). But the most interesting to me was the green line (21 runners) that is a rather straight line. I even never considered that one.

Interesting. All options appear possibly good, with maybe green being the best option. The averages for each are 11.0% (red), 11.3% (yellow) and 10.3% (green). If you want p-values you get 0.01 for green against the rest (using Holm adjustment). The next time, I think that I’ll give green a try.

Also in the last part to the summit there are different options.

The most popular is a rather straight line (yellow, 40 runners), closely followed by a loop to the west (green, 38 runners). Then, there is an even wider loop that was taken by 13 runners (cyan). Finally, one runner was original and approached the summit from the east instead of the west (red).

The conclusion is that is doesn’t matter a thing. Even the red option is perfectly fine.

Leg 7

The fastest time was run by Jim Mann with 44.2 minutes.
The median time was 85.4 minutes.
This is crossing from Rhinog Fawr to Rhinog Fach. This is another place where many options are possible. I’ll split it into two parts. Firstly, the options to descend Rhinog Fawr and secondly the options to climb Rhinog Fach.

To come down most (59) runners followed the yellow line. Where that line turns, some (12) went straight following the blue line. Others went even further east to find their way down (red, 6 runners). Looking to the west of the yellow line we see a green line with 6 runners and a cyan line with 9 runners.

Again not very clear. The averages are 10.6% (red), 10.5% (yellow), 10.6% (green), 11.2% (cyan) and 10.8% (blue). All very close together. I probably would avoid cyan, but otherwise you can pick anything you like.

Climbing Rhinog Fach allows for even more options.

To the east we have an approach from the NE (red, 8 runners). Then, there is a rather straight line with an approach from the north (yellow, 17 runners). All others entered the valley to the west of Rhinog Fach. There they climbed the west face of the mountain following the green (7 runners), cyan (35 runners) or blue (2 runners) lines. Some went even past the summit to climb it from the south (magenta, 15 runners). Finally, there is black, which is basically magenta with a somewhat shorter turn in the end (8 runners).

There is no clear winner, but visually I would say that cyan and red are the most promising options. The only one that looks really bad is blue, but that are only two slower runners together. The means and a 95%-confidence interval for the different colours are 10.0% (red, 9.7-10.3%), 10.8% (yellow, 10.5-11.1%), 10.9% (green, 9.8-12.1%), 10.2% (cyan, 9.9-10.4%), 11.3% (magenta, 10.7-12.0%) and 10.9% (black, 10.4-11.4%). I would probably go for red as that has the lowest variance.

Leg 8

The fastest time was run by Jim Mann with 20.4 minutes.
The median time was 39.3 minutes.
This is simply following a ridge. At least, that is what I tought.

Apparently we can argue which side of the lake is the best to take. Nine runners decided that going to the west would be best (yellow), while 81 went to the east (red).

The argument can stop right here. The red line is the best one. No doubt about that.

Leg 9

The fastest time was run by Jim Mann with 23.4 minutes.
The median time was 40.6 minutes.
During this stage you also follow the ridgeline, but it is a bit more subtle. The ridge turns a bit and has some intermediate summits. Should you stick to ridge or go a little lower?

I identified three major bands: eastmost and highest yellow (25 runners), somewhat lower and to the west green (24 runners) and still lower and further westward cyan (39 runners). There are some particular cases that I identified separately. The first one are two runners (Iestyn and Lloyd) that started to follow a wrong ridge (red). The blue line is someone (Joe Faulkner) who went very deep. And finally someone (Filip, magenta) thought it would be good to run past the summit and approach the checkpoint from the south (the backtracking is not on the map above).

There is zero difference between the three bands. Pick anything you want, it won’t make you faster or slower. Getting lost is bad, which probably surprises nobody and also magenta is not very good. I’m a bit surprised by the good score of Joe in blue. He might be onto something.

Leg 10

The fastest time was run by Jasmin Paris with 73.2 minutes.
The median time was 126.3 minutes.
Here you run down from the last checkpoint. Once you get in the valley there is a mandatory route to follow. So, we are only interested in the different possibilities to get down.

The most straightforward way is to backtrack a little after the checkpoint and follow a path that leads down (red, 68 runners). Staying on that path is clearly less obvious than it sounds because 19 runners strayed from it (yellow). And then we have some that tried to be original by continuing south after the summit. Two went straight south (green), while three runners started even SW, before turning in the right direction following some paths (cyan).

Clearly, you should stay on the path. Yellow is slower than red. The biggest victims of the straying were Damian Hall and André Jonsson. The cyan option doesn’t look any good either. Green then? Well, one dot looks terrible and one dot looks great. The one that looks terrible is the one who took a somewhat straight line SE. The going there is terrible, which makes that option very slow. I know because it’s me. The fast green line heads more south before disappearing from the map. This is a runner who continued to the road and followed the road instead of the mandatory route parallel to it. You should not consider this option, which makes green something to avoid.

Overview
Day 1
Day 3
Day 4
Day 5

Posted in Algemeen | Leave a comment

How to kill a dragon? Day 1

Day 1 of the Dragon’s Back Race started in Conwy Castle and finished south of Yr Wyddfa after a crossing of Snowdonia including the Welsh 3000ers.

The entire stage

The fastest time was run by Jim Mann with 470.0 minutes.
The median time was 747.4 minutes.
Below are the histograms of the percentage spent over each leg. In this stage the legs are numerous and short, which means that most of the time the spread of the percentages is minor.

My main assumption was that percentage spent over each leg is constant over all runners. Let’s see how this assumption holds together.

Over the first legs, the assumption is obviously not correct. Just visually you can see that this is not a flat line. To make this a bit more precise, I calculated the slopes of the linear regression lines for each of those stages. If this slope is zero, we have a flat line and the assumption holds. Otherwise the assumption doesn’t hold.

Faster runners tend to spend a higher percentage of their stage time to cover those legs. Otherwise said: the fast guns take is relatively slow at the start. Or another way to put things: they slow less down towards the end. But once we arrive at leg 6-7 the plot effectively flat-lines and my assumption looks more or less correct. Apart from those first stages I assumed that percentage of the stage would be a good measure to obtain the effect. In those first stages the route was rather obvious, so I don’t really care about those.

Another way of looking at this, is seeing over which parts you were flying and, conversely, where you had a rough time. For this I made a boxplot in which you can see my position with respect to the rest. The stages where the red dot is on the low end of the box, I was running strongly, while when the red dot is higher than the box, I was suffering (or making some bad mistakes).

Because the sum of all percentages must evidently be 100%, everybody will have legs where he is low and other legs where he is high. As a comparison, I also added the boxplot showing Jim Mann.

You probably are more interested in your own data. So, the plots for all runners are available in a zip file.

One runner is listed in the race results as a finisher, but with intermediate times that suggest he dropped halfway. I ignored this runner in the analysis. Also keep in mind that I only consider people that finished the stage. This excludes notably Pavel. A total of 120 runners are considered in the analysis on this page.

Leg 1

The fastest time was run by Jasmin Paris with 17.7 minutes.
The median time was 22.5 minutes.
Everyone took the obvious way.

Leg 2

The fastest time was run by Jim Mann with 7.0 minutes.
The median time was 10.1 minutes.
Probably there were some minor variations, but the tracks are not precise enough to distinguish them.

Leg 3

The fastest time was run by Jim Mann with 36.8 minutes.
The median time was 53.3 minutes.
Everyone took the obvious way, except for a few people that strayed too far east. It is not very interesting, but to get started let’s take a look into that. It will give an idea of what you can expect for the other legs and other stages. This is what the tracks look like.

Runners come from the north. Most follow the same line (yellow), but we see that a few (3 runners) are further to the east (red).

We see that the red dots are on the high side. This means that those runners were on the slow side on this leg. The conclusion is that this is no sound plan and you probably should follow the straight line like all the rest. You probably are not very surprised by that result.

Leg 4

The fastest time was run by André Jonsson with 36.0 minutes.
The median time was 53.4 minutes.
Everyone took the obvious way, except for someone (Filip) who strayed north.

The red line is clearly different from the others. But when we look at the percentages needed for this leg we find a surprise.

It was certainly not slower than the other runners. It looks a lot longer, so this surprises me. In fact I wonder if it are not simply some values where the GPS had a bad reception for some reason. It is always dangerous to draw conclusions from a single runner.

Leg 5

The fastest time was run by André Jonsson with 15.3 minutes.
The median time was 23.2 minutes.
Everyone took the obvious way.

Leg 6

The fastest time was run by André Jonsson with 8.5 minutes.
The median time was 13.5 minutes.
Everyone took the obvious way.

Leg 7

The fastest time was run by Edward Catmur with 8.2 minutes.
The median time was 12.8 minutes.
Everyone took the obvious way, except for André Jonsson. He started along the NW ridge, before backtracking and continuing along the correct ridge. It is worth remarking that he spent 23.3 minutes on this leg, against 9.2 for Jim. Knowing that he came second at the finish, only 11 minutes behind Jim, it looks like he lost the stage at this point. It is of course hard to say how race dynamics would have changed, but this was probably the most decisive moment of the race. Here, a two minute lag became a sixteen minute gap.

Leg 8

The fastest time was run by André Jonsson with 12.5 minutes.
The median time was 20.2 minutes.
Everyone took the obvious way. Except a few people that started along the eastern ridge before correcting towards the south.

It is a bad plan. Seriously. Just keep an eye on your compass when running in the fog, will you.

Especially the yellow line is bad. It takes about twice as long as the obvious green line. The most notable victim of this error was Alexander Beaven.

Leg 9

The fastest time was run by André Jonsson with 20.1 minutes.
The median time was 34.9 minutes.
Everyone took the obvious way. Again, there were some that started east before finding the correct ridge. Unsurprisingly, they lost time.

Leg 10

The fastest time was run by Jim Mann with 10.2 minutes.
The median time was 17.2 minutes.
Everyone took the obvious way.

Leg 11

The fastest time was run by André Jonsson with 23.0 minutes.
The median time was 44.6 minutes.
This is the point where things get interesting. During this leg, you run from the top of Pen Yr Ole Wen to the support point. There are two obvious options. Either you descend along the eastern ridge and go around the east side of the lake, or you take the southern ridge and go around the western edge of the lake. The latter option is shorter, but the first one provides faster running.

The eastern option (red) was the most popular with 84 runners taking it. Along the western tip of the lake came only 34 runners. Of those 34, there are two (yellow) that made a strange loop. It looks as if they were lost, but I have no idea if that is what actually happened. For those going to the west we see that there are two rather distinct lines. The easternmost one (green) was followed by 9 runners, while 23 runners went a bit more to the west (cyan). Now we all wonder what is the fastest option. Let’s see what we get when we plot the percentage of the time spent on this leg.

Interesting. The points of the western option appear to be systematically higher than the points of the eastern option. Indeed, if you run an ordinary t-test, you get a significant difference with a p-value of 0.000004. People choosing east spent on the average 5.8% of the stage on this leg against 6.5% for those going west. That is a difference of 3-4 minutes for the fastest runners and twice that for the slowest ones. My advice is obvious: take west. I’ll take east and gain a few minutes on you.
Then, is there a difference between both western options? The average for the green option is 6.3%, against 6.6% for the cyan option. But if you calculate a p-value, you get 0.26. That is rather bad, so I wouldn’t conclude that one is better than the other.

Leg 12

The fastest time was run by Jasmin Paris with 36.0 minutes.
The median time was 62.0 minutes.
One thing to keep in mind is that this is the leg following the support point. Time spent in the support point will be included in this stage time. My assumption is that this doesn’t matter for our analysis, but I’m not entirely sure about that.

I thought the route was obvious. You just follow the path a while and then turn left and head straight for the summit of Tryfan (blue). This is what most (84) people did. But there are some original choices. Some people (21) started south before turning a little SW and joining the main group (green). Then, there were some (7) that went too far along the path to the SW before turning towards Tryfan (cyan). A few runners (5) didn’t care about paths and went straight to the summit of Tryfan (yellow). And finally, one runner approached Tryfan from the north instead of the west (red). A lot of options and of course we would like to know which one is the best.

Well, this is less clear than what we had at the previous leg. I can tell that you are not getting any significant differences out of this. Even without adjustment for multiple testing (aka sherry picking) only one of the differences is significant. We can not get any strong conclusions from that. From the plot, I would say that the green option looks the most promising. I think I’ll try to find that one next time I run there. Finally, I’m a bit surprised how fast the red approach from the north is. OK, one data point is not very much, but it looks an awful long way on the map. André (who took that option) was only three minutes slower than Jim. Which might or might not be explained by a difference in time spent in the aid station. I’d love to see some more data on that option.

Leg 13

The fastest time was run by Steve Birkinshaw with 34.3 minutes.
The median time was 55.2 minutes.
You have to stay on the correct ridge. Some people didn’t. Blame it on the fog.

The line that was followed by most (101) runners is shown in cyan. An alternative (red) was chosen by four runners. It involves going a bit to the east. I’m honestly not sure if this is the line they actually run or if it is just an artefact of GPS reception. Then, we have the green line, which involves following the ridge to get to the Glyders, instead of going a bit around. This was done by five runners. Finally, there is the yellow line that looks suspiciously like getting seriously lost on the wrong ridge. Eight runners found themselves in that boat.

The picture is rather clear. Red and cyan are fine, green and yellow are slow. The notable victims of the green line are André Jonsson and Jez Bragg. This is the leg where André finally lost the stage. He lost here another nine minutes on Jim.

Leg 14

The fastest time was run by Jim Mann with 15.2 minutes.
The median time was 25.3 minutes.
Everyone took the obvious ridge except for two runners who went too far south and had to make a right turn to find the summit (red line).

That is as bad as it sounds.

Leg 15

The fastest time was run by André Jonsson with 20.0 minutes.
The median time was 36.4 minutes.
This is another interesting leg. There are multiple options to descend to the Pen-y-Pass. You can see that a few lines were taken of which it is not immediately obvious which one would be the optimal one. I identified a few popular possibilities.

Most people went more or less south at first and after making the turn towards the Penn-y-Pass, three main lines are visible. Those are shown in yellow (29 runners), green (21 runners) and cyan (44 runners). Some people went a bit further south before turning towards the south-west, an option that is shown in blue (12 runners). Another possibility was coming straight down in a more or less straight line to the Penn-y-Pass (red, 12 runners). To be complete there was also someone who went straight for the road and then climbed to the Penn-y-Pass following the road. However, this runner dropped at the Penn-y-Pass, so I won’t consider this option in the analysis. This is what the plot looks like.

Lots of dots, lots of colours and no obvious winner or loser. The averages for the different options are 5.14% (red), 4.68% (yellow), 4.89% (green), 5.13% (cyan) and 4.93% (blue). The only two that are significantly different according to a pairwise t-test are yellow and cyan. All the rest, no, not really. But remember that this is one of the stages where the slope of the regression line was significant and we see that yellow is generally followed by faster runners than cyan. This makes it really troubling to obtain a meaningful conclusion. To conclude, we won’t draw any hard conclusions from it. According to me the most import thing is to pick a reasonable line and keep going. Just don’t start second-guessing your choice. Even if your choice is not the optimal one, differences with the other options are tiny and the influence of your own effort will dominate the differences.

Leg 16

The fastest time was run by André Jonsson with 40.5 minutes.
The median time was 70.3 minutes.
Everyone stayed on the rather obvious line or close to it.

Leg 17

The fastest time was run by André Jonsson with 22.7 minutes.
The median time was 42.5 minutes.
Here the obvious way is to follow the ridge again. There are paths a bit lower, but all options are too close to each other to make a distinction based on the tracks.

Leg 18

The fastest time was run by Jim Mann with 8.4 minutes.
The median time was 13.1 minutes.
Everyone took the obvious way. I have no idea what you would do otherwise.

Leg 19

The fastest time was run by Jim Mann with 23.4 minutes.
The median time was 46.5 minutes.
Some people went to fare south after the summit of Yr Wyddfa and had to backtrack to find the correct ridge.

It comes probably as no surprise to anyone that erring is not a sound plan.

Leg 20

The fastest time was run by Konrad Rawlik with 20.3 minutes.
The median time was 37.0 minutes.
Here, there are without a doubt different lines that can be taken, but they are all parallel and close together. The resolution of the tracks is not enough to distinguish them really. Some are probably better than others, but I can’t tell based on the tracks.

Leg 21

The fastest time was run by Edward Catmur with 17.7 minutes.
The median time was 33.3 minutes.
Again, there are certainly different lines, but it is very hard to distinguish them based on the tracking data. They are simply to close together. My main advise is to stay on that wide path once you found it. A few people went straight where it switchbacks down and those where rather slow.

Leg 22

The fastest time was run by André Jonsson with 5.0 minutes.
The median time was 9.4 minutes.
The leg is way too short to tell different options apart. I’m not even trying to.

Overview
Day 2
Day 3
Day 4
Day 5

Posted in Lopen, Ultra | 5 Comments

Nieuwsbrief mei 2016

Elk jaar opnieuw is mei een maand er eentje met verschillende verlengde weekends. Naar goede gewoonte blijf ik dan in geen geval thuis. Het eerste van die lange weekends was dit jaar met Hemelvaart. Met daar een paar dagen verlof aan te plakken vond ik dat ideaal om een paar dagen naar Iran te trekken. Iran is natuurlijk groot en zo lang ging ik daar niet blijven. Ik moest dus een keuze maken. Die viel uiteindelijk op Damavand, de hoogste berg van Iran met een hoogte van 5670 meter. Ik was van plan daar wat rond te trekken en afhankelijk van weer en sneeuw eens naar de top te klimmen.
De verplaatsing was eenvoudiger dan ik op voorhand verwacht had. Van de luchthaven ging het met de taxi naar het busstation, waar ik met een mengeling van Engels en hulpeloos kijken een ticket kon kopen. Direct was er een behulpzame ziel die dezelfde bus nam en zich over mij ontfermde. Zo geraakte ik vlotjes op de juiste bus en er op de juiste plaats ook terug af. Die juiste plaats was Polur. Je zit daar al op een goede tweeduizend meter hoogte en het is de poort tot Damavand. Er staat zelfs een standbeeld van een bergbeklimmer naar de top te wijzen.
In eerste instantie volgde ik er een weg die langsheen de flank van de berg slingert. Op een bepaald moment is er dan een pad omhoog. In de onderste stukken is het een onverhard baantje dat je beter niet volgt want het slingert gigantisch. Best ga je gewoon recht omhoog. Dat blijft zo tot je op ongeveer drieduizend meter hoogte aan een moskee komt. Die staat daar te blinken met gouden daken. Geen idee waarom. Ik kan me niet inbeelden dat ze heel veel volk trekt.
Na de moskee is er een mooi pad dat je zonder enig probleem kan volgen. Het is alleen behoorlijk steil en de hoogte begint zich ook te laten voelen. Toch zeker als je zoals mij een paar uur tevoren midden in de nacht geland bent.
Op de flank staat een berghut op 4200 meter hoogte. Dat wat op dat moment netjes de hoogte waar je in de sneeuw begon te komen. Het werd avond dus ik besloot er te overnachten. Op voorhand had ik niet echt een idee wat ik van een Iraanse berghut kon verwachten, maar het bleek erg gelijkaardig aan een Europese te zijn. Je vindt er een ruime eetzaal met lange tafels en een paar slaapzalen. De slaapzalen zijn ook op zijn Europees met rijen stapelbedden. Naast een paar Iraniërs zaten er vooral Russen en Duitsers.
Die eerste nacht in de hut sliep ik verbazend goed. Ik had gezien de hoogte verwacht dat het veel moeizamer zou zijn. De volgende ochtend was mijn rustpols gezakt tot zeventig. Op zeeniveau zou dat natuurlijk erg verontrustend hoog zijn, maar voor van zeeniveau recht naar meer dan vierduizend meter te trekken is het erg goed. Die dag blies een ijskoude stormwind om de hut. Bij het buiten komen kon ik me amper recht houden. Ik besloot een dagje in de hut te blijven. Daarmee hoopte ik een dag later wat beter weer te krijgen en scoorde ik een extra acclimatisatiedag.
Mijn gok bleek goed uit te draaien. De volgende ochtend was er een stralend blauwe lucht en amper een zuchtje wind. Perfect weer om naar de top te trekken. Dat deed dan ook quasi iedereen in de hut. De meesten trokken doorheen de sneeuw op ski’s omhoog. De anderen wandelden op crampons. Wat het vlotste ging hing wat af van de gekozen route. In stukken waar je diep wegzakte waren de skiërs sneller. Waar de sneeuw dan wat harder is, waren de wandelaars sneller omdat ze rechter omhoog kunnen.
Eens je in de buurt van de top komt liggen dan weer wat meer rotsen. Het is allemaal technisch helemaal niet moeilijk, maar gewoon heel erg steil en je begint daar de hoogte natuurlijk ook behoorlijk te voelen. Regelmatig ruik je daar ook een sterke zwavelgeur. De vulkanische oorsprong van de berg is daar natuurlijk de oorzaak van. Net onder de top passeerde ik zelfs een stoombron die de bronnetjes die ik afgelopen zomer in IJsland zag liet verbleken.
De top zelf is een besneeuwde vulkaankrater. Het was er vooral ijzig koud. Op die hoogte zijn de temperaturen niet bijster hoog en je staat er natuurlijk vol in de wind. Boven op het hoogste punt van het volledige Midden-Oosten had ik niets anders verwacht.
De afdaling ging dan weer erg gemakkelijk. Je kan de hele tijd blijven lopen. Eens op de sneeuwvelden was glijden zelfs nog sneller. Ik maakte me ook geen zorgen over de rotsen onderaan de sneeuwvelden. Met een ijsbijl kan je altijd wel stoppen als het nodig is. Nog voor de skiërs die samen met mij op de top stonden was ik terug aan de hut. Vanaf de hut besloot ik een doorsteek naar Polur te maken in plaats van het pad en de weg die ik gekomen was in de omgekeerde richting te volgen.
In die doorsteek zaten nog een paar lastige stukken. Het probleem was vooral dat ik voortdurend sneeuwvelden door moest, maar op die lagere hoogtes is de sneeuw behoorlijk zacht en zak je voortdurend diep weg. Op de steenvelden is het al niet veel beter. Die zijn zo steil dat je amper stabiel kan blijven staan. Van zodra je ergens je voet neerzet begint de hele helling te schuiven.
Tegen de avond zette ik mijn tent op in een totaal verlaten vallei op ongeveer drieduizend meter hoogte. Ze stond amper recht of het begon te regenen. In de loop van de nacht kreeg ik nog het plezier van storm, onweer en hagelbuien te mogen trotseren. De volgende ochtend trok ik dan verder naar Polur. Ik was van plan om daar de bus te nemen, maar dat is me nooit gelukt. Binnen de vijf minuten was er een Iraniër die naar Teheran reed en me een lift aanbood. Hij vond dat ik op Reinhold Messner leek. Ik had echt niet verwacht dat ze die tot in Iran zouden kennen.
Daarmee had ik nog een halve dag over om Teheran wat te verkennen. De stad is verrassend aangenaam. Natuurlijk zijn er negen miljoen inwoners, wat het nodige verkeer geeft. Maar er zijn verrassend veel mooie groene parken. In eentje zag ik zelfs een gemarkeerd looppad. Voor een toerist als mij is het ook behoorlijk toegankelijk. Bijvoorbeeld alle straatnaamborden zijn tweetalig Farsi en Engels. Ook de meeste andere opschriften zijn ook in het Engels vertaald. Dat maakt het een heel pak gemakkelijker om je weg te vinden dan wanneer je moet behelpen met alleen maar Arabische tekens die je totaal niet kan lezen.
Volgens mij gaat het toerisme in Iran de komende jaren een gigantische boom kennen. Het enige resterende obstakel is dat je alles cash moet meebrengen. Onze Westerse bankkaarten werken daar niet. Maar van zodra de Amerikanen wat normaler beginnen doen met hun economische sancties komt dat hopelijk ook in orde. Ik kan een bezoek aan Iran in elk geval van harte aanraden.

Naast het Hemelvaartweekend had je in mei ook nog het Pinksterweekend. Dat is ook een lang weekend dus had ik natuurlijk een vliegtuigticket liggen. Dat bracht me naar Bergamo. Voor mij is Bergamo een erg klassieke bestemming voor als ik niet direct veel inspiratie heb.
Zoals gewoonlijk trok ik met de trein verder naar Lecco vanwaar ik me een beetje kon amuseren op de bergen langs het Comomeer. Ik probeerde het zo technisch mogelijk te maken. Die Italianen hebben verschillende moeilijkheidsgraden en EEA is perfect voor mij. Die gemarkeerd met A zijn nog moeilijker, maar dat zijn meestal gewoon de paden die naar een klimwand leiden.
Erg veel afstand heb ik niet afgelegd. Die technische paden gaan niet bijster snel vooruit. Daarnaast slingerde ik gewoon doelloos omhoog en omlaag. Op tijd en stand stak ik er ook wat pauze tussen om gewoon van het uitzicht te genieten. De hele tijd was er een stralend blauwe lucht. Dat is veel te aangenaam om me dan veel te haasten.

Sindsdien heb ik geprobeerd om goed te trainen. Dat lukt niet bijster goed. Mijn achillespees is nog maar eens lastig aan het doen. Het lukt om wat te lopen, maar ik kom hoegenaamd niet aan de volumes die ik rond deze periode had willen trainen. Hopelijk komt daar snel beterschap in.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief april 2016

Tijdens de afgelopen maand waren er twee uitstapjes waar ik kort iets over kan vertellen. Het eerste daarvan ging richting Mallorca. Zoals meestal ging ik daar gewoon een beetje rondzwerven. Vanuit Palma begon ik te lopen. De eerste uren ging dat prima. Net buiten de stad beginnen de bergen en ik vond zonder problemen een paar mooie paden. Maar na een paar uur kwam ik er toch achter dat grote delen van het eiland afgesloten zijn. Zeker als je een vallei moet doorsteken kom je soms tegen dat alle paden en wegjes met grote afsluitingen versperd zijn. Een groot deel van de paden op de kaart zijn in dergelijke gebieden natuurlijk nergens te bespeuren. Ik ben nog altijd kwaad dat ik op een bepaald moment meer dan tien kilometer heb moeten omlopen over een asfaltweg.
Gelukkig zijn er verschillende gemarkeerde wandelwegen en die zijn dan wel zonder problemen toegankelijk. Hoog genoeg in de bergen doe je natuurlijk ook totaal je zin. Ik vond een paar erg leuke technische stukken waar je behoorlijk over de rotsen moest klimmen. De bergen op het eiland zijn gewoon schitterend. Daar kan een trailer zich helemaal uitleven. De tweede helft van mijn tocht liep ik dan hoofdzakelijk over een GR. Dat heeft het voordeel dat je totaal niet verloren kan lopen, maar dikwijls zijn die paden wel erg goed onderhouden. Ze hebben de neiging om de paden zo breed en effen aan te leggen dat het niet leuk meer is.
Globaal heb ik een positieve indruk van het eiland gekregen, maar jammer dat je wat lokale kennis moet hebben om iets buiten de gemarkeerde paden te kunnen doen.

De week erna trok ik nog eens naar Engeland. Zoals wel vaker vloog ik naar Manchester vanwaar je erg snel in het Peak District staat. Ik gebruikte mijn klassieke startpunt Glossop om een toer van twee dagen te maken. In essentie vertrok ik eerst zuidwaarts, draaide wat in het rond in de buurt van Kinderscout en liep dan toch maar naar het noorden. Langs het Derwent Reservoir ging het dan met een grote boog naar Bleaklow Head om zo terug naar Glossop te lopen.
In Engeland ben je iets minder zeker van goed weer dan op Mallorca en dat heb ik goed gemerkt. De zon was er een pak minder en af en toe kreeg ik wat stofhagel over mij heen. Tegen de tijd dat ik een slaapplaats zocht kreeg ik dan nog een sneeuwbui op mijn kop. ‘s Morgens lag er nog een dun laagje sneeuw en mocht ik ook nog eens het klassieke probleem van de bevroren schoenen oplossen. Allemaal dingen waar ik mijn hand niet meer voor omdraai.
In vergelijking met vorige keren leek het Peak District me deze keer behoorlijk nat. Het is een beetje moeilijk vergelijken want al die Engelse gebergtes liggen gewoon vol met venen en moerassen allerhande. Maar mijn indruk was dat ik nu wat vaker en dieper wegzakte dan gewoonlijk. Op een bepaald moment verdween ik zelfs plots heupdiep in de modder. Het kostte me een paar angstige momenten en heel wat gespartel om daar terug uit te geraken.
Het Peak District blijft voor mij een onderschat gebied waar je van bij ons heel snel, goedkoop en gemakkelijk kan geraken.

Helemaal op het einde van de maand liep ik nog mee in La Bouillonnante. Het verwondert waarschijnlijk niemand dat die wedstrijd in Bouillon wordt gelopen. De afstand wisselt regelmatig. Dit jaar was het 72 kilometer die voorzien was. Wie de streek daar een beetje kent weet wel dat er daar meer dan genoeg mogelijkheden zijn om recht omhoog en omlaag op de flanken van de Semois te spelen. Voor mij was de wedstrijd gewoon een goede gelegenheid om eens met CEPAL op weekend te gaan en eens te testen hoe het met mijn vorm zit. Trainen doe ik wel maar af en toe heb je toch eens een wedstrijd nodig om echt te kunnen vergelijken. De grote onbekende was hoe mijn knie het zou houden. Ik slaagde er de voorbije tijd wel in om goed te trainen maar de gevolgen van de Aymon Trail in februari bleven toch sluimerend aanwezig.
De start om vijf uur ‘s morgens betekende erg vroeg opstaan. Bij de start vormden zich een paar kleine groepjes die bij elkaar in de buurt bleven hangen. Ik schat dat ik op mijn gemak zo ergens rond de tiende plaats liep. Eigenlijk bleef de wedstrijd erg gesloten zolang het donker was.
Eens het daglicht zich liet vormde zich toch een kopgroep bestaande uit Aaike, Baptiste, Nicola, Thomas en mij. Regelmatig nam iemand daar wat voorsprong of bleef een beetje achter, maar in essentie bleef het een groepje. Pas aan de tweede bevoorrading bleef Thomas wat achter en kwam niet meer terug. Een eind verder was het dan aan Aaike om wat achterop te blijven in een afdaling en niet meer terug bij de andere drie te geraken.
Daarna was het mijn beurt. De knie liet zich van in het begin een klein beetje voelen. Geen paniek, zo loop ik al een hele tijd. Maar nu werd dat toch geleidelijk wat erger, zodat ik toch mijn stap begon aan te passen, wat me dan weer last in de heup deed krijgen en uiteindelijk blokkeerde alles gewoon tijdens afdalingen. Op die manier gaat het natuurlijk niet bijster vlot en is vooral het risico om langdurige gevolgen te dragen behoorlijk groot. Ik had echt geen zin om mijn hele zomer in gevaar te brengen en wandelde gewoon naar de volgende bevoorrading waar ik uit de wedstrijd stapte.
De conclusie is vooral dat ik fysiek wel goed ben, zonder super te zijn, maar dat de knie op dit moment nog maar een halve Bouillonnnante verdraagt.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief maart 2016

Geen wedstrijden in de loop van maart, maar toch twee weekends erop uit waar ik wat over kan vertellen.
Het eerste daarvan ging zuidwaarts naar Alicante. Die regio is vooral gekend voor de Costa’s. Het strand is natuurlijk niet direct waar ik me een heel weekend wil ophouden. Ik zocht dus wat bergen in de buurt van Alicante. Het kostte toch een beetje zoekwerk om een voldoende grote bergketen die dan ook nog wat bereikbaar is te vinden. De keuze viel uiteindelijk op Alcoy als vertrekpunt. Dat is een klein stadje met erg mooi historisch centrum aan de voet van de Serra de Mariola. De bergwanden rijzen op aan de stadsrand.
Eerst maakte ik een ruime lus naar het noorden want daar zitten de hoogste toppen. Het gebied is duidelijk erg populair voor daguitstapjes. Dat zorgt er ook voor dat er een uitgebreid netwerk van over het algemeen duidelijke paden is. Na mijn passage over de Montcabrer die met zijn 1389 meter hoogte de hoogste top van de Serra de Mariola is, probeerde ik eens een padloze doorsteek. Dat bleek niet zo’n super idee want alles zit daar natuurlijk vol met van die venijnig prikkende struikjes. Daarna volgde ik de kam aan de noordkant van de Serra. Eens je wat verder naar het westen komt verdwijnt het duidelijke pad. Je komt er een pak minder volk tegen en regelmatig moet je wat rondhuppelen over ruwe rotsen.
Aan het einde van de bergrug liep ik de Serra de Mariola uit. Daarna moest ik een wat vlakker stuk doorsteken om in de Serra del Maigmó te geraken. Gelukkig vond ik tussen de velden een paar mooie onverharde wegen. De Serra del Maigmó zelf viel een tikkeltje tegen. In grote stukken liep ik voortdurend tegen bordjes privaat en verboden toegang aan. Het zou kunnen dat die vooral bedoeld waren om gemotoriseerd verkeer buiten te houden, maar in streken die ik niet echt ken ben ik daar toch altijd een beetje voorzichtig mee. In essentie wordt je naar een onverharde weg doorheen de bergen gestuurd, waar alle mountainbikers en wandelaars op zitten.
Helemaal op het einde, tegen de rand van Elda vond ik dan gelukkig terug een paar leuke varianten met een paar mooi technische paden. Vanuit Elda keerde ik dan terug naar Alicante. De streek is niet heel spectaculair, maar er zijn toch een paar leuke massiefjes te vinden. Het grootste probleem is dat die niet altijd goed bereikbaar zijn met openbaar vervoer. Het openbaar vervoer is daar in de regio gewoon behoorlijk zwak uitgebouwd.

Tijdens het paasweekend ging ik dan een totaal andere richting uit. Dan trok ik westwaarts, naar Ierland. In Ierland was ik eerder wel al een paar keer, maar toen bleef ik steeds aan de oostelijke kant van het eiland hangen. Dit keer was mijn plan om eens naar het westen van het eiland te trekken. Ik gebruikte Killarney als uitvalsbasis. Het doel van het weekend was vooral om Carrauntoohil eens te beklimmen. Die is met zijn 1038 meter hoogte de hoogste top van Ierland. Tussen Killarney en Carrauntoohil ligt een groot meer waar ik helemaal rond moest. Volgens wat ze daar ter plaatse beweren is het meer wereldberoemd. Ik ben duidelijk geen man van de wereld want ik had er nog nooit van gehoord. Om er rond te geraken kon ik netjes de Kerry Way volgen. Dat is een mooie en prima gemarkeerde wandelroute. Daarmee kwam ik aan de zuidkant van de Macgillycuddy’s Reeks uit, waar je Carrauntoohil moet gaan zoeken.
Dat ik in Ierland was merkte ik het beste aan het weer. Ik kreeg afwisselend zon, wolken, regen en hagel. Soms allemaal tegelijk. En meestal allemaal binnen dezelfde vijf minuten.
De Macgillycuddy’s Reeks beklom ik via een meertje en dan verder naar de top van Maolán Buí. Waarschijnlijk is het niet de bedoeling dat je van die kant komt want ik moest een paar afsluitingen over springen. Eens ik op een zevenhonderd meter hoogte kwam liep ik door een dun laagje sneeuw. Absurd genoeg was dat minder glad dan het compleet met water verzadigde gras op lagere hoogte.
Eens ik op de top van Maolán Buí kon ik over de graat doorlopen via Cnoc an Chuillinn naar Carrauntoohil. Daar boven op de toppen kreeg ik natuurlijk de volle laag van de weergoden. Zeker het laatste stukje naar de top van Carrauntoohil kreeg ik nog een ware hagelstorm te verwerken. Het was zo eentje met van die snijdende hagelstenen die zelfs mij ervan overtuigde een lange broek aan te doen. Het zal waarschijnlijk niemand verwonderen dat ik op de top van Carrauntoohil niet veel meer gezien heb dan mist en hagelstenen. En het kruis dat op de top staat heb ik ook nog kunnen bespeuren.
Daarna bleef ik nog wat op en rond het massief routes verzinnen. Daarvoor heeft Macgillycuddy’s Reeks het probleem dat het wat te klein is. Je hebt alles vrij snel gezien en om door te steken naar een volgende massief moet je steeds door een vallei met boerderijen. Dat betekent vele afsluitingen waarvan het waarschijnlijk niet echt de bedoeling is dat je er overal begint over te kruipen. Voor kortere tochtjes is het gebied wel uitstekend geschikt.

Vorige maand rondde ik af met een knie die ik behoorlijk stevig gestoten had. Helemaal in orde is die nog altijd niet. Lopen gaat wel, maar vooral in steile afdalingen hindert het nog steeds. Dat is wat ik nu zo snel mogelijk probeer in orde te krijgen.

Als afsluiter geef ik nog een eerder administratieve mededeling mee. Velen onder jullie weten dat ik regelmatig wat foto’s op http://picasaweb.google.com/ptityeti plaats. Google heeft beslist om Picasa aan de kant te schuiven waardoor ik eens naar een andere oplossing heb gekeken. Sinds maart komen de nieuwe foto’s op Flickr, meer bepaald op https://www.flickr.com/photos/134992576@N02/. De oude albums blijven gewoon beschikbaar waar ze nu staan.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief februari 2016

In februari bleven de tripjes terug aan de korte kant. Een eerste keer trok ik voor een weekend naar Spanje. Ik vloog naar Madrid. Ten noorden van de stad ligt de Sierra de Guadarrama, een mooie bergketen met toppen tot net geen 2500 meter hoogte. Mijn plan was om eens te gaan kijken of die wat toegankelijk was. Afhankelijk van de hoeveelheid sneeuw die er lag kon ik dan beslissen om wat hoger of lager te blijven.
Bij aankomst zag het er behoorlijk goed uit. Voor zo ver ik van beneden kon zien lag er totaal geen sneeuw. Dat is natuurlijk de perfecte uitnodiging om eens wat hogerop te gaan kijken. Zo heel veel viel daar eigenlijk niet te zien. De wolken bleven tegen de wanden plakken en het grootste deel van de dag liep ik doorheen een dichte mist. Tegen de avond kwamen er toch een paar grote opklaringen zodat ik toch een streepje zon kreeg en een beetje zag wat ik aan het doen was. Tijdens de beklimming van de Peñalara, die met een top op 2428 meter hoogte de hoogste in de bergketen is, begon het donker te worden. Ik zocht daar dus ergens een slaapplaats en vond een schitterend plekje. Mooie vlakke, zachte, droge bosgrond en een beetje beschut tegen de wind. Veel beter ga je niet vinden. Het was natuurlijk aan de koude kant, maar dat valt wel te verwachten als je midden in de winter op ongeveer tweeduizend meter hoogte buiten slaapt. Met een wat degelijke slaapzak is dat allemaal geen probleem.
In de loop van de nacht keerde mij geluk toch een beetje want er begon plots neerslag te vallen. Ik had een bivakzak bij, maar heb de gewoonte om die enkel te gebruiken als het enkel nodig is. Zo lang het niet regent gebruik ik die gewoon als grondzeil. Als het dan zoals nu midden in de nacht begint te regenen kruip ik daar snel in en probeer verder te slapen. Hier had ik al snel door dat de neerslag verdacht zwaar op mijn slaapzak drukte. Op twee uur tijd viel er twintig centimeter sneeuw. Oeps.
De volgende ochtend was even aanpassen. Overal lag een dik pak sneeuw. Ik was een amper zichtbaar pad aan het volgen dat nu helemaal niet meer te zien was. Veel keuze had ik natuurlijk niet dus ging ik maar verder omhoog. Eens op de topgraat loopt dan een heel duidelijk pad dat duidelijk erg populair is onder Madrilenen. Ik begon er groepjes wandelaars tegen te komen die eruit zagen alsof ze aan een poolexpeditie bezig waren. Half en half waren ze dat ook wel. Ik huppelde ze vrolijk voorbij. De dichte mist van de dag tevoren was terug. Heel veel landschap viel dus niet te zien.
De afdalingen waren erg leuk met zachte verse sneeuw waarin je goed tempo kon maken. Ik kruiste vele wandelaars waarvan verschillende op sneeuwschoenen of met sleeën. Het meest penibele moment was op de top van de Alto de las Guarramillas. Daar wakkerde de wind aan tot orkaankracht. In de dichte mist is het dan echt geen plaats om verloren te lopen. Aan die ijskoude storm hield ik vooral een indrukwekkende ijsbaard over.

Daarnaast kon je me ook een weekend in Kroatië vinden. Het was erg lang geleden dat ik daar nog eens was en ik had op voorhand ook niet echt een goed idee wat ik daar zou doen. Uiteindelijk viel mijn oog op Žumberak – Samoborsko Gorje. Dat is een heuvelrug niet ver van Zagreb tegen de grens met Slovenië. Een groot voordeel is dat ik kaarten van het gebied gevonden had. De hoogste toppen komen op ongeveer achthonderd meter uit, dus had ik er zeker geen grote verwachtingen van.
De weergoden gedroegen zich totaal omgekeerd als in Spanje. Ik kwam op vrijdagavond toe met gietende regen. Vermoedelijk was die op grotere hoogte zelfs sneeuw. Maar het weekend zelf bleef het netjes droog en kreeg ik naar het einde toe zelfs wat mooie opklaringen.
Žumberak – Samoborsko Gorje zelf was een echte meevaller. De bergen zijn misschien niet hoog, maar wel steil. Je maakt veel meer hoogtemeters dan je op basis van de hoogtes van de toppen zou denken. Er zijn ook veel behoorlijk goed gemarkeerde wandelpaden. Ongetwijfeld is het gebied erg populair bij de inwoners van Zagreb om uitstapjes te maken. De bergen zijn erg bebost, maar regelmatig heb je toch een mooi uitzicht over de wijde omgeving. Ik had nog het geluk dat op de toppen een klein laagje verse sneeuw lag dat alles een sprookjesachtige aanblik gaf. Het gebied was een leuke ontdekking.

Om februari af te sluiten liep ik nog eens een wedstrijdje. Dat werd de Aymon Trail in Bogny-sur-Meuse. Dat moet je gaan zoeken in de Franse Ardennen aan de samenvloeiing van Meuse en Semoy. De afstand was ongeveer dertig kilometer met iets van een 1500 hoogtemeters. Dat is ongeveer zo steil als je in de Ardennen gaat vinden. Het parcours ging dan ook voortdurend de flanken van Meuse en Semoy op en af.
De start deed me eerder aan een cross denken. Iedereen naast elkaar over de breedte van een grasveld en dan sprinten naar de eerste bocht. Ik was natuurlijk hopeloos te traag en zag een heel pak lopers voor mij indraaien. De eerste kilometers beperkte ik me dan maar tot wat inhalen. Dat bleef zo tot ik ergens halverwege de top 10 hing.
Dat is een positie die ik een tiental kilometer vast hield, maar dan begon ik wat terrein te verliezen. Het ontbrak gewoon wat aan kracht en frisheid. Ik had geen idee waarom, maar het feit dat ik twee dagen later goed ziek werd heeft er waarschijnlijk wel mee te maken.
In een afdaling naar de Semoy onderschatte ik de hoogte van een boomstronk dan nog een beetje en knalde er vol op met mijn knie. Dat deed niet bepaald deugd. In de beklimmingen was de knie pijnlijk en in de afdalingen had ik veel last. Alleen de vlakke stukken gingen dus nog min of meer. Daarvan zijn er natuurlijk niet bijster veel. Het komt erop neer dat ik ongeveer het volledige laatste derde van de wedstrijd heb gewandeld. De positieve zijde van de medaille is dat ik daarmee de tijd had om rustig rond te kijken. Het was een prachtig parcours met dikwijls indrukwekkende vergezichten over de valleien van Meuse en Semoy. Gelukkig was het ook nog zonnig weer anders had ik er waarschijnlijk toch iets minder mee kunnen lachen.
Als conclusie kan ik de wedstrijd zeker en vast aanraden. Het is een van de betere parcours die je in de Ardennen gaat vinden. Zelfs de sfeer is er meer Belgisch dan Frans. Probeer juist om lompheden zoals die van mij te vermijden.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief januari 2016

Met stilzitten houd ik me gewoonlijk niet bezig. Het jaar was dan ook nog niet lang bezig toen ik er al een eerste keer op uit trok. Dat was naar het Zwarte Woud. Het was ook een atypisch uitstapje, want ik plaats van te gaan lopen zoals ik meestal doe, was het nu de bedoeling om een paar dagen te gaan langlaufen met Ellen. Ik geef grif toe dat ik compleet waardeloos ben op ski’s. Maar zo lang je gewoon in de sporen kan glijden lukt dat allemaal wel en blijft het nog leuk ook. Fysiek ben ik natuurlijk sterk genoeg om het een hele dag vlot uit te zingen.
Het Zwarte Woud is een gebied dat ik van harte kan aanraden aan langlaufliefhebbers. Het hele gebergte is bedekt met een enorm netwerk van routes waar je zonder problemen je een paar dagen kan bezig houden zonder dat het saai wordt. Met de sneeuw hadden we ook geluk. Door de erg warme winter was er nog maar erg weinig gevallen. Met net toen wij erheen trokken vond de sneeuw het een goed moment om uit de lucht te dwarrelen. De eerste dag lag er net genoeg om te kunnen langlaufen en daarna viel er elke dag en nacht een heel pak bij. Tegen het einde van het weekend zaten we boven de halve meter.

Na een dergelijk intermezzo keerde ik toch snel terug naar mijn vertrouwde lopen. Al even vertrouwd in januari is mijn deelname aan de Lucioles. Ondertussen was het al de elfde editie van de wedstrijd. Voor mij was het mijn negende deelname. Zoveel edities heb ik dus nog niet gemist. De Lucioles is elk jaar weer een nachtelijke 22 kilometer in de bossen in de buurt van Soiron over een van de meest uitdagende parcours die je in ons land zal vinden. Daarbij komt nog een sfeer zoals je ze alleen bij de Coureurs Célestes kan vinden. Hoewel de wedstrijd wordt afgesloten op “400″ deelnemers stonden er toch meer dan 550 lopers aan de start.
Die start is iets waar het ik het hoe langer hoe lastiger mee begin te krijgen. Dat is gewoon veel te rap en te druk voor mij. De eerste kilometers was het dan ook achter de feiten aanhollen. Het voordeel daarvan is dan weer dat je behoorlijk wat volk kan inhalen. Na een tijdje kwam ik zo bij Michel, Dac en Fabian terecht wat voor mij een goede positie is om te lopen. Het had me toch wat inspanningen gekost om het gat met hen dicht te lopen. Fabian en Dac liepen dan ook terug van mij weg. Voor de rest bleef ik min of meer positie houden. Op een bepaald moment worden de gaten gewoon te groot om nog veel verschil te maken. En naarmate je meer naar voren opschuift zijn het natuurlijk geen pannenkoeken meer die voor je lopen. Helemaal op het einde begon ik terug volk voor mij te zien. Ik heb nog geprobeerd om erbij te geraken, maar schoot toch een paar seconden tekort. De aankomst kwam wat te vroeg om een groep terugvallende lopers te remonteren.
Het parcours loste zoals gewoonlijk al zijn beloften in. Het was zoals steeds erg uitdagend en dit jaar bij momenten behoorlijk glad. Verschillende keren heb ik een pak steviger met de grond kennis gemaakt dan mijn bedoeling was. In vergelijking met vorige jaren was mijn indruk dat het parcours min of meer in de omgekeerde richting liep. Naar mijn aanvoelen zorgde dat ervoor dat de beklimmingen wat softer waren dan anders, maar dat we iets meer halsbrekende afdalingen mochten afvliegen.

Vorig weekend vertrok ik dan nog eens op een van mijn klassieke zwerfweekends. Deze keer ging het richting Italië. Ik vloog naar Rome en trok van daaruit met de trein het binnenland in. Uiteindelijk werd Terni mijn vertrekpunt. Van daaruit kan je direct recht omhoog en ben je zo de bergen in. Net als veel mensen had ik die periode wat last van griepachtige toestanden. Dat is allemaal niet zo heel erg, maar het kalmeerde mijn lopen toch een beetje. Het volstond in elk geval om het aandeel wandelen een stuk hoger te leggen dan gewoonlijk.
De bergen daar in de omgeving zijn niet zo heel spectaculair. De toppen komen op een goede duizend meter uit en zijn bijna volledig bebost. Als je denkt aan de Vogezen met een wat meer Mediterrane vegetatie heb je een goed idee van wat je kan verwachten. De winter is natuurlijk altijd een beetje riskant voor het weer. Het was een gevalletje van geen geluk en geen pech. Met regen of sneeuw kreeg ik niet echt af te rekenen, maar van de zon heb ik ook niet veel gezien. Het grootste deel van de tijd was het bijzonder grauw en mistig. Veel spectaculaire uitzichten moet je dan natuurlijk niet verwachten. Alles samen zorgde het voor een weinig memorabele uitstap.
In de loop van de zondag zorgde ik dan dat ik met wat omwegen in Spoleto terecht kwam, vanwaar je een trein terug naar Rome hebt.

Ondertussen ben ik vooral bezig met mijn planning voor 2016 op te maken. Het probleem is zoals steeds dat er veel meer te doen valt dan ik verlofdagen heb. Jullie merken later wel wat het uiteindelijk allemaal wordt.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief november 2015

In november pikte ik een klein wedstrijdje mee. Niks serieus, gewoon een oriëntatieloopje. Het ging om de Escapade Nocturne. Zoals de naam laat vermoeden is het ‘s nachts te doen. De bedoeling is om in ploegjes van twee op vier uur tijd zoveel mogelijk posten te vinden. Ik was er hopelijk te laat bij en vond niet direct een ploeggenoot, dus liep ik maar alleen. Om het helemaal compleet te maken viel mijn trein in Ans in panne waardoor ik mijn aansluiting in Luik miste en ik hopeloos te laat aan de start kwam. Gelukkig lieten ze me met wat vertraging toch nog starten.
Na een snelle blik op de kaart besloot ik eerst in het noorden wat posten te gaan zoeken, dan met een bocht langs het westen naar de zuidkant van de kaart te gaan en als er nog tijd over zou zijn de oostelijke posten op te ruimen. De meeste posten waren erg goed te vinden. Die in het noorden lagen een beetje rond een dorp. De meeste pikte ik vlot op via de min of meer meest logische weg. Een post was waarschijnlijk verdwenen want zelfs na uitgebreid zoeken vond ik hem niet. En van de andere ploegen heb ik ook niemand gehoord die hem gevonden heeft.
Na het dorp draaide ik meer naar het westen en dat betekende wat meer door de bossen en de velden lopen. Op een bepaald moment was er een lang stuk doorheen de velden dat ik met kunde en ook wel wat geluk perfect uitkwam. Zo in het donker niet evident want je kan behoorlijk beginnen ronddwalen eens je fout gaat.
Naar het einde toe kwam ik aan de zuidkant van de kaart, waar de posten op de flank van de Vesder lagen. De ene wat hoger en de andere wat lager wat het allemaal wel leuk maakte. Eens ik die posten meegepikt had liep ik terug naar de start want de tijd zat er op. De oostelijke posten ben ik dus niet aan toe gekomen. Daarmee stond ik in de stand ergens halverwege het pak. Om beter te scoren had ik waarschijnlijk voor de start de kaart wat beter moeten bekijken en wat doordachter te werk moeten gaan. Maar eigenlijk had ik daar niet bijster veel zin. Ik had gewoon zin om goed door het bos te lopen.

Daarna trok ik er nog een weekendje op uit naar Malta. Dat was het enige EU-land waar ik nog nooit eerder was. Ik wilde dus gewoon eens bekijken hoe het er daar uit ziet. Mijn strategie was dezelfde als altijd: op de kaart kijken waar de potentieel interessante paden zijn en daar op goed geluk wat ronddwalen.
Ik kan over Malta vrij kort zijn. Het is een rotplek om te lopen. Erg groot is het eiland niet, dus alles zit vrij dicht op elkaar. Hier en daar kan je langs de kust een interessant stukje vinden, maar daar houdt het mee op. Voor de rest loop je de hele tijd op kleine asfaltwegen. Veel verkeer is er niet, maar asfalt is niet echt waar ik van houd. Daarvoor hoef ik echt niet naar Malta te gaan. Op de kaart lijkt het alsof er hier en daar wel leuke doorsteekjes zijn, maar de overgrote meerderheid daarvan is privaat en de eigenaars zien er duidelijk niet graag volk over lopen. Zelden heb ik zo een grote concentratie aan bordjes “No Entry” en varianten daarop gezien. Voor mij zijn die bordjes het meest typische beeld van het eiland.
Ongetwijfeld is het eiland erg mooi als je een netjes in de sporen van de gids volgt. Maar om rond te zwerven vond ik het een grote tegenvaller. Mij zullen ze er niet direct terug zien.

Aan het einde van de maand trok ik dan nog een keer op uitstap. Voor een week ging ik eens Nagorno-Karabakh verkennen. Dat is een pseudo-onafhankelijk staatje in de zuidelijke Caucasus. Van oorsprong was het etnisch-Armeense enclave in Azerbeidzjan. Eind jaren ’80 toen de Sovjet-Unie begon te wankelen streefde die steeds harder naar autonomie of aansluiting bij Armenië. Toen de Sovjet-Unie dan echt uiteen viel, gaf dit aanleiding tot een oorlog tussen Armenië en Azerbeidzjan. Die liep niet bijster goed voor Azerbeidzjan aangezien Armenië erin slaagde een hele lap van Azerbeidzjan te bezetten. Die omvat de enclave Nagorno-Karabakh en redelijk wat omliggende gebieden. Inclusief een alles wat tussen Armenië en de enclave ligt. In de loop van 1994 werd een wapenstilstand gesloten, die sindsdien behoorlijk goed stand houdt. Af en toe wordt er nog wel wat hen en weer geschoten. Het laatste grote incident deed zich vorig jaar voor toen Azerbeidzjan in de buurt van de frontlijn een Armeense legerhelicopter neerhaalde. Een echt vredesverdrag werd nooit gesloten en daarmee is het vandaag nog steeds een van de zogenaamd bevroren conflicten in de voormalige Sovjet-Unie. De facto is het een onafhankelijk land, maar volgens het internationaal recht is het een deel van Azerbeidzjan.
De enige manier om in Nagorno-Karabakh te geraken is over land vanuit Armenië. De grens met Azerbeidzjan zit natuurlijk potdicht aangezien het een actieve frontlijn is. Daar mag je niet in de buurt komen en vermoedelijk is het wel verstandig om daar niet al te dicht bij de komen. Ik ben in elk geval op veilige afstand gebleven. Voor Azerbeidzjan is een bezoek aan Nagorna-Karabakh streng verboden. Iedereen die er geweest is beschouwen ze als een gevaarlijke separatist die illegaal hun land is binnen gedrongen. Er is nog een stukje grens met Iran, maar daar zijn geen grensovergangen. De hoofdstad Stepanakert heeft een splinternieuwe luchthaven (afgewerkt in 2012), maar aangezien die volgens het internationaal recht in Azerbeidzjan ligt, zou Azerbeidzjan toestemming moeten geven om erheen te vliegen. Je ziet van hier dat ze dat nooit gaan doen. Erger, Azerbeidzjan heeft duidelijk gemaakt dat ze elk vliegtuig dat in Stepanakert wil landen zullen neerschieten. Tot nu toe heeft niemand geprobeerd of ze dat echt menen. Maar waarschijnlijk maken ze daar geen grappen over. De enige mogelijkheid die over blijft is dus over land vanuit Armenië.
De busverbinding vanuit de Armeense hoofdstad Yerevan is gelukkig behoorlijk goed. Je bent alleen een paar uurtjes onder weg. Rond Yerevan is het een grote vlakte waar je in de verte de mythische berg Ararat ziet liggen. Hoewel je hem goed ziet liggen is hij van hieruit totaal onbereikbaar. Hij ligt namelijk aan de Turkse kant van de grens en de grens tussen Armenië en Turkije is hermetisch gesloten. Iets met een genocide van honderd jaar geleden waar ze het niet echt over eens geraken. Na een paar uurtjes kronkelt de weg de bergen in en mag je genieten van de Armeense rijkunsten van de chauffeurs.
Aan de grens tussen Armenië en Nagorno-Karabakh zijn de formaliteiten minimaal. De Armenen controleren totaal niet. Waarschijnlijk gaan die ervan uit dat je toch naar hun moet terugkeren en dus wat hun betreft even goed het land niet verlaten hebt. Nagorno-Karabakh registreert wel de buitenlanders die binnenkomen. Ik was dus de enige die even moest uitstappen om zijn paspoort te gaan tonen. Na een paar minuten kreeg ik het terug met een snipper waarop het adres van het ministerie van “Foreign Affairs” in Stepanakert staat. Daar moet je zo snel mogelijk je visum gaan aanvragen.
Bij aankomst in Stepanakert was dat dan ook het eerste dat ik deed. Opnieuw is de procedure erg vlot. Even aanbellen, het magische woord “visa” uitspreken, papiertje invullen, 3000 dram (ongeveer zes euro) betalen en in je paspoort staat een visum van Nagorno-Karabakh. Je krijgt er nog een papiertje bij dat je bij het verlaten van Nagorno-Karabakh moet afgeven (heb ik niet gedaan want ik ben gewoon over de bergen terug Armenië binnen getrokken) en waarop staat welke gebieden je mag bezoeken. Ik had op mijn aanvraag zowat het hele land opgesomd en kreeg dat zonder enige moeilijkheid. Daarmee waren mijn papieren in orde en kon ik aan rondzwerven denken.
Mijn plan was redelijk simpel. Er is een wandelroute, de Janapar Trail, die volledig Nagorno-Karabakh van noord naar zuid doorkruist. Een groot deel is gemarkeerd en van de rest bestaan gps-tracks waarmee de weg zou moeten kunnen vinden. Alles samen is die goed voor een kleine driehonderd kilometer wat me redelijk perfect leek voor de vijf dagen die ik had. Ik nam dus een taxi naar het zuidelijk uiteinde van de route. Dat is in Hadrut op een twintigtal kilometer van de Iraanse grens. Tegen dat ik daar was zat de dag er bijna op. Ik had nog net tijd om een paar kilometer het dorpje uit te trekken en een plaatsje te vinden voor mijn slaapzak.
De wandelroute was een echte meevaller. De hele tijd loop je over erg rustige karrensporen, onverharde wegen en smalle paden doorheen de bossen. Zo laat op het jaar waren de meeste bomen natuurlijk bladerloos. Hier en daar stond er wel nog eentje prachtige kleuren tentoon te spreiden, maar meestal was het een vrij droge, dorre bedoening. Ik had het grote geluk van een week uitgekozen te hebben met prachtig weer. Bijna de hele tijd liep ik onder een strakblauwe hemel.
In de valleien liggen meestal de dorpen omgeven door velden. Landbouw lijkt me de belangrijkste bezigheid te zijn, want in die dorpen is behalve een klein winkeltje meestal niet veel te vinden. Eens je dan wat hoger in de bergen komt trek je meestal doorheen bossen met allemaal kleine, droge, knoestige boompjes. Een slaapplaats vinden bleek ook nooit enig probleem te zijn. Eens je buiten de dorpen bent is er altijd wel een rustig hoekje voor een slaapzak waar geen mens je ooit zal vinden.
Tijdens de tweede dag passeerde het pad tussen Karintak en Shushi doorheen een schitterende canyon. Dat was waarschijnlijk het meest spectaculaire stuk van de hele tocht. Het pad kleeft er dikwijls tegen de flanken en slingert wat van flank naar flank. Hier en daar heb je ook een prachtig oud stenen brugje waar je over moet. Dikwijls zien die er uit alsof ze elk moment kunnen instorten, maar aangezien ze duidelijk al een hele tijd overeind staan moet je volgens mij al echt pech hebben dat ze dat zouden doen net op het moment dat je erover stapt. Ook in die canyon is de magistrale Umbrella Waterfall. De parapluwaterval en die heeft haar naam zeker niet gestolen. Beeld je een halve paraplu in die tegen de rotswand plakt en waar het water af stroomt. Zo ziet het er effectief uit.
Na de canyon kwam ik dan in Shushi. Dat is de oude hoofdstad van Nagorno-Karabakh. Het is een erg bevreemdende stad. Grote stukken zijn verlaten en bestaan enkel nog uit ruïnes met hier en daar een bewoond huis. Andere wijken zijn wel bewoond en daar is gewoon verkeer en dagelijkse drukte. In een bepaalde straat stonden aan weerskanten identieke appartementsblokken. Dat aan de rechterkant lag helemaal in puin en enkel het skelet stond nog overeind. Dat aan de linkerkant was gewoon bewoond. De oorlog met Azerbeidzjan heeft hier duidelijk zware sporen nagelaten.
Eens voorbij Shushi kom je in de buurt van Stepanakert. Dat is veruit het drukste stuk en volgens mij ook het minst interessante. Ik zorgde dat ik er snel voorbij was. Een paar dorpen verder was het dan terug een en al rust. De route vervolgt er zijn weg over de bergruggen op weg naar het noorden.
Het hoogtepunt van de derde dag was voor mij de burcht van Kachaghakaberd. Het enige dat nog over schiet is een rotspunt vanwaar je een verbluffend uitzicht hebt over de omgeving. Daarop stond ooit een burcht met de reputatie van oninneembaar te zijn. Aan de rotspunt te zien kan ik dat erg goed geloven. De burcht is helemaal vernield en er schieten nog maar een paar stenen van over, maar de locatie is nog steeds even indrukwekkend.
Hierna worden de paden wat zeldzamer en gebeurt het iets regelmatiger dat de enige optie het volgen van de weg doorheen van de vallei is. Via zo een weg kom je dan aan Vank waar ik op het einde van de dag nog de klim naar het klooster van Gandzasar maakte. Dergelijke mooie kloosters zijn eigenlijk wel het laatste dat ik in Nagorno-Karabakh zou verwachten. Maar ze zijn er toch maar mooi.
De vierde dag was dan de minst interessante omdat ik erg lang in de valleien en op al dan niet verharde wegen zat. Tussen Vaghuhas en Dadivank is het meest saaie stuk van de volledige Janapar Trail. Dat is een deel van de noord-zuidweg die de ruggengraat van Nagorno-Karabakh uitmaakt. Een deel ervan was glimmend zwarte asfalt waar de pek hier en daar nog maar half gesmolten was. Verder werd het dan ooit-in-tijden-van-de-Sovjets-goede-kwaliteit-asfalt. Ze zijn de weg duidelijk aan het heraanleggen om naar het noorden ook een vlotte doorgang naar Armenië te hebben. Over een paar jaar zou het wel eens bijzonder onaangenaam kunnen worden om daar te lopen. Nu gaat het nog. Dat ze de route naar Dadivank laten lopen begrijp ik dan weer wel heel goed. Er ligt daar nog een prachtig klooster dat het uitzicht over het dorp volledig domineert. Dat ze je over de weg sturen snap ik ook volledig want de vallei zijn daar van die loodrechte rotswanden die je echt niet veel keuze laten.
Na Dadivank trek je dieper de bergen in en wordt het nog desolater dan tevoren. In dit stuk van Nagorno-Karabakh liggen de bergen ook bezaaid met spookdorpen. Soms staan er nog overblijfselen van een honderdtal huisjes waar nu niemand meer loopt. En soms staan er tussen al de ruïnes nog een handvol die wel nog bewoond zijn. Geen idee wat die mensen bezielt om daar te blijven.
In de valleien zie je ook nog sporen van vulkanisme uit lang vervlogen tijden. Hoog aan de rotswanden zie je regelmatig de typische kolommen van basalt. Ook zijn er een paar warmwaterbronnen die duidelijk de grote attractie van elke vallei vormen. Er is een soort van zwembadje rond gemaakt dat ervoor zorgt dat het water niet zomaar wegloopt. Daar kan je dan een beetje in zitten dobberen.
Wanneer je in deze regio van vallei naar vallei doorsteekt heb je de veruit meest afgelegen stukken van de Janapar Trail. Je kan gerust een halve dag onderweg zijn en niemand tegen komen.Voor mij waren dat eigenlijk de mooiste stukken. Samen met die canyon van een paar dagen eerder. Daar in de bergen was ook de enige keer dat ik mijn tent gebruikte. Regen was het probleem niet, maar als je op 2300 meter hoogte vol in de wind zit is de extra bescherming wel welkom. De andere nachten sliep ik zoals meestal gewoon in open lucht. Eigenlijk wordt dat afgeraden omdat in het gebied beren en wolven voorkomen, maar daar heb ik totaal niets van gemerkt.
Op mijn laatste dag kreeg ik ook nog even de obligate controle van overijverige militairen. Terwijl ik doorheen een dorpje liep hielden die me tegen en vroegen me vermoedelijk wat ik daar liep te doen. Ik schrijf vermoedelijk want communiceren is daar niet zo heel eenvoudig. Bijna iedereen is er tweetalig. Als je geen Armeens spreekt zullen ze je met veel plezier in het Russisch verder helpen. Uit hun uitleg begreep ik dat ze mijn kaarten nogal verdacht vonden en dat ik mee moest naar de politie. Dat bleek een paar honderd meter verder te zijn en ze wandelden wel even met mij mee tot daar. Ik heb geprobeerd om ze van de geneugtes van lopen in plaats van wandelen te overtuigen, maar daar was ik niet echt succesvol in. Wandelen werd het.
In het politiebureau toonden ze me dan even aan een peet achter een bureau. Die deed eerst even gewoon door waarmee hij bezig was en begon dan een hele discussie met die twee militairen. De toon klonk niet bijster vriendelijk en de militairen hoorde ik af en toe verdedigend het woord “karta” (of iets dat er verdacht hard op gelijkt) gebruiken. Vandaar dat ik vermoed dat mijn kaarten de trigger waren om als verdacht gelabeld te worden. Na een paar minuten kwam een van beide militairen erg timide bij mij en maakte me duidelijk dat ik verder mocht. Ik heb niet eens mijn paspoort moeten tonen. Vermoedelijk waren ze bij de politie niet van plan zich extra werk op de hals te halen en vonden ze het feit dat ik kaarten bij had helemaal niet zo verdacht. Hoe moet ik anders de weg vinden? De militairen waren daarna nog zo vriendelijk om me een lift aan te bieden. Ze moesten toch dezelfde richting uit. Ik heb vriendelijk bedankt. Te voet is veel leuker.
Tegen het einde van mijn tocht trok ik door de bergen Armenië binnen. Op de col die de grens vormt stond ik net voor zonsondergang wat me een paar erg mooi gekleurde uitzichten opleverde. Het was er vooral een nogal koude bedoening. De col lag op 2500 meter hoogte terwijl aan de Armeense kant een vlakte op meer dan 2000 meter hoogte lag waar de wind natuurlijk vrij spel had. Van de grens stond ik erg snel in Vardenis vanwaar ik de volgende ochtend de bus terug naar Yerevan nam.

Nagorno-Karabakh was voor mij een echte ontdekking. Het is een prachtig gebied waar je niet direct veel toeristen riskeert tegen te komen. Hoewel de politiek situatie een geval apart is, heb ik daar ter plaatse eigenlijk niks van gemerkt. Hier en daar zie je wat restanten van de oorlog die er gewoed heeft, maar zelfs dat is erg beperkt. Ik vind dat je op de Balkan veel meer met je neus op dat verleden gedrukt wordt. Ik kan absoluut aanraden de regio eens te gaan verkennen.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief oktober 2015

Zo tegen het einde van het seizoen zette ik zowaar nog een reeks wedstrijden op het programma. Nu ik toch een pak minder wedstrijden loop dan vroeger begint dat toch een zeldzaam iets te worden. In eerste instantie was het allemaal niet bijster serieus. Zo deed ik met het werk mee aan de Ekiden in Brussel. Dat is wel eens leuk maar erg uitdagend is het niet. Door een late afzegging liep ik twee keer. De eerste keer was als eerste man in onze derde ploeg. We waren erg laat naar de start afgezakt waardoor we ergens ver achteraan stonden. Ik liep dus de hele tijd te slalommen tussen tragere lopers. Het is vooral moeilijk om dan een goed tempo te vinden. De tweede keer liep ik als laatste man in onze tweede ploeg. Het leuke daaraan was dat de laatste lopers van onze andere ploegen maar een paar minuten eerder vertrokken waren. Ik moest vier, respectievelijk zeven minuten dichtlopen. Dat werd dan direct het doel. Erg lang duurde het niet want halverwege de ronde had ik beiden al te pakken. Van dan was het gewoon binnen bollen naar de aankomst. Met de ploeg liepen we 3u40, wat duidelijk maakt dat hoegenaamd niet allemaal afgetrainde lopers zijn.

De dag erna trok ik naar Luik om er de Ultra Tour de Liège te lopen. Daarin loop je in een grote ronde van 65 kilometer rond Luik, onderweg zoveel mogelijk bosjes, helling, terrils en trappen passerend. Het is zeker niet de mooiste wedstrijd op de kalender, maar heeft wel iets. En het was vooral een goede gelegenheid om wat mensen nog eens terug te zien.
Na een paar kilometer vormde zich een kopgroepje van twee man. Dat waren Mathieu en ik. Tot mijn verrassing voelde ik die twee korte stukjes van de dag tevoren in Brussel toch nog wat in mijn spieren. Blijkbaar loop je toch altijd dat tikkeltje sneller dan je zou willen tijdens dergelijke evenementen. Na ongeveer een uur lopen kwam Dac terug uit de achtergrond. Kort daarna liet ik Mathieu en Dac lopen. Ergens rond kilometer dertig net voor we een lang stuk RAVeL hadden kwam Flamboyant uit de achtergrond terug tot bij mij. We liepen samen een stukje maar op de RAVeL lukte het mij om goed tempo te maken terwijl hij helemaal terugviel. Het was voor hem het punt waar zijn spieren totaal begonnen te verkrampen. Door de vrij harde ondergrond en de vele trappen is dat iets wat tijdens deze wedstrijd wel vaker voorkomt. Vooral bij trailers die een beetje allergisch zijn aan asfalt.
Ik ben ook een beetje allergisch aan asfalt en rond kilometer veertig bij het oversteken van de Maas had ik het ook aan mijn rekker. De beenspieren verkrampten totaal en ik geraakte met moeite nog vooruit. Gelukkig was er een beetje later een bevoorrading waar het bier goed was. Ik besloot er te blijven hangen en niet verder naar de aankomst te sukkelen. De twee volgende weekends had ik andere wedstrijden gepland die veel interessanter waren en die ik liever niet op het spel wilde zetten. Ik beperkte me de rest van de wedstrijd tot wat voor het entertainment zorgen aan de bevoorradingen. Het is eens iets anders.

De week erna had ik dan een echt interessant wedstrijdje uitgekozen. Het ging om de Mourne Skyline. Daarvoor moest ik helemaal naar Noord-Ierland. Ik was eerlijk gezegd nog nooit in Noord-Ierland geweest en heel interessant leek het me daar niet. Misschien wat glooiende heuvels, maar veel spannends zag ik daar eigenlijk niet gebeuren. Tot ik zag dat ze er een wedstrijd van 35 kilometer hebben met 3370 positieve hoogtemeters. Huh, dat is wel erg veel hoogteverschil voor een dergelijke afstand. Bij ons ga je niets vinden dat zelfs maar in de buurt komt. De helft van dat hoogteverschil is zo ongeveer het pittigste dat je in de Ardennen tegen zal komen. Misschien moet ik dat toch maar eens gaan bekijken. Vandaar dat ik even naar Ierland vloog om die wedstrijd te lopen.
De wedstrijd maakte de verwachtingen die ik ervan had helemaal waar. Je start in Newcastle op de stranddijk. Dat is dus letterlijk op zeeniveau. De eerste kilometers gaat het over brede paden doorheen een bos en dan gaat het stevig omhoog over een stenig pad naar een zeshonderd meter hoge col. Ik liep daar ergens in de tweede helft van de top tien. De weergoden werkten niet echt mee want we liepen de hele tijd in de wolken. Veel uitzicht was er dus niet aan. Daarna volgden we een paar kilometer het Brandy Pad. Dat was een vrij vlak stuk tot Hare’s Gap. Van daar begin je dan aan een passage over Slieve Bearnagh en Slieve Meelmore. Beide toppen halen een dikke zevenhonderd meter hoogte en beide keren betekende het recht omhoog en dan recht omlaag. De hellingen waren behoorlijk interessant. Afwisselend waren het rotsige stukken waarop je ondanks de vochtige omstandigheden goed grip had en grashellingen. Die grashellingen waren door een mengeling van gras, water, een beetje modder en een indrukwekkende laag schapenstront dikwijls spiegelglad. In de afdaling van Slieve Meelmore ging ik zo eens behoorlijk spectaculair onderuit. Het leverde me een van onder tot boven geschaafde arm op met het nodige bloed om het geheel wat indrukwekkend te maken. Het was gelukkig allemaal oppervlakkig dus veel last had ik er niet van.
Na Slieve Meelmore loop je dan eens echt helemaal omlaag naar een meertje. Dat is goed voor een lange snelle afdaling. Daarna draai je terug richting aankomst en stuurt het parcours je terug naar de bergtoppen. Het verhaal blijft daarbij hetzelfde. Steeds is het recht omhoog en recht omlaag over ofwel rotsen ofwel glibberig gras. Achtereenvolgens moesten we Slieve Loughshannagh, Slieve Meelbeg, Slieve Meelmore en Slieve Bearnagh over.
Teruglopen deden we via een kam parallel met het Brady Pad dat we eerder tijdens de wedstrijd liepen. Op de kaart zag dat er een vrij goed beloopbaar stuk uit. In praktijk viel dat nogal hard tegen en heb ik er toch redelijk hard op afgezien. De weergoden hadden in de loop van de dag wel hun kar gekeerd en we werden hier op een paar schitterende uitzichten getrakteerd.
Als allerlaatste top wachtte ons nog Slieve Donard. Die is met zijn 850 meter de hoogste van Noord-Ierland. Opnieuw was het een verhaal van recht omhoog en recht omlaag. Vanaf Slieve Donard is het dan de hele tijd afdalen naar de finishlijn in Newcastle.
De hele wedstrijd lang kon ik mijn positie goed handhaven. Af en toe gebeurde het wel eens dat ik door iemand werd bijgehaald, maar dat compenseerde ik dan wel weer door zelf iemand anders voorbij te lopen. Uiteindelijk eindigde ik daarnee als achtste in 4u23. Een resultaat waar ik toch wel tevreden mee mag zijn.
Noord-Ierland was in elk geval een leuke meevaller. Blijkbaar hebben ze daar toch een paar interessante bergketens. Die zijn niet zo heel groot of heel hoog, maar je vindt er toch mooie uitzichten en kan er gerust een tijdje in ronddwalen.

De week erna werd het nog serieuzer. Ik trok naar Andorra om er Els 2900 te lopen. Het idee is vrij simpel. Tijdens de wedstrijd passeer je alle toppen in Andorra van meer dan 2900 meter. Daar zijn er zeven van en ze liggen voor het gemak een beetje verspreid over het hele land. Dat zorgde voor een parcours van zeventig kilometer met 6700 positieve hoogtemeters. In het verplicht materiaal zat vooral wat klimgerief wat aangeeft dat het parcours waarschijnlijk niet bijster lichtlopend zal zijn.
De start van de wedstrijd werd gegeven aan de Refugi dels Estanys de la Pera. Die zit al een stukje in de bergen. Met alle deelnemers samen maakten we eerst de wandeling daarheen. Alle deelnemers betekent veertig personen. Je moet je daar dus geen hele volksverhuizing bij voorstellen. Het aantal deelnemers dat toegelaten werd was gewoon heel beperkt. De start was om middernacht wat natuurlijk betekent dat we in eerste instantie in het donker moesten lopen.
De eerste kilometers gingen bij mij behoorlijk moeizaam. De benen wilden wel, maar ik moest direct naar adem happen. Dit jaar heb ik amper op hoogte gezeten en waarschijnlijk liet het gebrek aan acclimatisatie zich wat voelen. Met een start op meer dan 2300 meter hoogte mag dat eigenlijk niet verwonderen. De route ging direct omhoog naar de kam die we volgden naar de top van de Pic de la Porteletta. Met 2905 meter hoogte was dat de eerste van de zeven toppen waar de wedstrijd naar genoemd is. Op de graat moesten we na een paar kilometer al behoorlijk ferm beginnen klauteren over rotsblokken. Daarmee was de toon direct gezet. De rest van het parcours zou er niet simpeler op worden. Na een hele tijd over die rotsige graat te lopen volgt een wat vlakker stuk en een lange afdaling. Het naar adem happen beterde bij mij gelukkig en ik kon redelijk wat volk inhalen. De afdaling brengt je helemaal het bos in. Dan volg je de hele tijd een pad dat tegen de wand slingert en overdag waarschijnlijk spectaculaire uitzichten oplevert. In de totale duisternis viel er niet zo heel veel te zijn.
Uiteindelijk kom je dan in Canillo waar zich de eerste grote bevoorrading bevindt. Het is ook de plaats waar je het klimharnas moet aantrekken, de via ferratakit meenemen en de klimhelm opzetten. De reden is redelijk evident: we verlieten Canillo langs een via ferrata. Deze was geneutraliseerd zodat je daar geen haast over hoefde te maken. Ik moet zeggen dat het de eerste keer was dat ik een via ferrata in totale duisternis afwerkte, maar eigenlijk gaat dat zonder enig probleem.Het was zelfs een leuke via ferrata met hier en daar een lichte overhang.
Na de via ferrata mochten we gelukkig een deel van het materiaal achterlaten en ging de wedstrijd gewoon verder. Nog verder omhoog over een wat vervelend stuk met veel lang gras tot je op een interessante graat komt was dat. Eens op de graat kwam de zon op en kregen we een fantastisch uitzicht op de omliggende toppen en valleien.
Via de graat, die hier en daar wel wat technisch wordt maar zeker niks onoverkomelijks, loop je naar de top van de Pic de l’Estanyo. Deze is 2915 meter hoog en daarmee is de tweede top van meer dan 2900 gescoord. Tussen de Pic de l’Estanyo en de Pic de la Serrera (met zijn 2913 meter hoogte de volgende 2900-er die je passeert) zitten een paar technische stukken en vooral een paar stukken met ijs. Met veel ijs. Crampons waren niet verplicht, maar wel aangeraden en ik had ervoor gekozen om geen mee te nemen. Dit zijn de stukken waar ze bijzonder goed van pas zouden gekomen zijn. De paar lopers die crampons bij hadden konden de ijsstukken gewoon over lopen. De andere, waaronder ik, moesten proberen om zitten op het ijs zich vast te grijpen aan de paar rotsen die uit het ijs staken en zo verder te geraken. Dat gaat niet snel, is hier en daar wel eens spannend, maar uiteindelijk geraak je er wel over.
Aan Pic de la Serrera moesten we een stukje heen en terug. Dat leverde geen enkel probleem op en liet ons toe om te kijken waar de andere lopers ergens zaten. Het was vooral heel duidelijk dat de onderlinge tijdsverschillen al gigantisch groot waren. Kort gezegd: ik heb er eigenlijk niemand gezien die ik niet gewoon op de stukken rechtdoor ook kon zien. Vanaf Pic de la Serrera volgt dan een lange afdaling. In eerste instantie steil omlaag doorheen een steenveld, maar dan doorheen de vallei over een snel en goed beloopbaar pad. Het was een hele afwisseling om plots een paar kilometer gewoon te kunnen lopen zonder je handen te gebruiken.
Zo daal je tot de bevoorrading aan Sorteny. Na die bevoorrading volgt een stuk Andorrees plat. Dat is totaal niet plat, maar er zijn ook geen gigantische hoogteverschillen. Zo gaat het tot aan de voet van de Pic de Font Blanca. Die is 2903 meter hoog en dus moeten we daar over passeren. Het parcours is zoals meestal simpel: recht omhoog naar de top. Het eerste stuk was scrambling doorheen een natte geul. Gelukkig hing er een vast touw om ons wat te helpen. Daarna volgde een steenveld omhoog kruipen. Dat was zo een plaats waarvan ik blij ben dat er niet te veel volk kort voor mij zat. Als daar wat te veel volk in passeert komen er gegarandeerd een paar ferme rotsblokken omlaag en ben je de kop in. Een goede reden om het aantal deelnemers aan de wedstrijd erg beperkt te houden. Het laatste stuk is dan steil omhoog, maar over een pad. Simpel in vergelijking met wat ervoor kwam. Daarmee waren vier van de zeven 2900-ers binnen. De andere drie zitten gelukkig allemaal erg dicht bij elkaar. Van de top daal je over een niet al te moeilijke graat naar een col, dendert omlaag over een screeveld en volgt dan nog een hele tijd een pad van wisselende kwaliteit tot de bevoorrading in Arcalis.
Ik bleef er een twintigtal minuten om terug op krachten te komen. Dat was wel nodig, want het zware parcours was iedereen ferm aan het slopen. In het volgende stuk kreeg ik door dat ik misschien op voorhand het parcours wat beter had moeten bekijken. Ik ging ervan uit dat we gewoon een graat op zouden gaan, de laatste drie toppen scoren en dan dalen naar de aankomst. Dat was geografisch in elk geval de meest logische weg. Het begin kwam overeen met mijn verwachtingen. We ging eerst geleidelijk omhoog doorheen het skigebied. Dan recht omhoog over een steenveld naar de graat. Tot mijn verrassing ging het aan de andere kant van de graat direct weer omlaag over erg leuke scree. Dat is leuk om te lopen, maar alle moeizaam gewonnen hoogtemeters waren daarmee terug verloren.
OK, blijkbaar gaan we vanuit de volgende vallei naar die resterende toppen. We liepen een meertje rond en aan de overkant van de vallei ging het inderdaad terug omhoog. Opnieuw was het een erg rottig steenveld opkruipen. Het was er zo eentje waar de stenen absoluut niet meewerken en graag omlaag schuiven terwijl je steun zoekt om omhoog te gaan. Ook een plaats waar je absoluut niet met al te veel lopers tegelijk over wilt passeren tenzij je het leuk vindt om voor vallende rotsblokken weg te duiken. Bovengekomen op de graat steeg vlak voor mijn neus een gigantische gier op. Wow, dat was echt wel indrukwekkend.
Verder werd ik opnieuw zwaar bedrogen in mijn verwachting. In plaats van de graat te volgen naar de top, ging het opnieuw terug recht omlaag aan de andere kant. Oeps. Heel die klim was blijkbaar terug voor de lol. De volgende vallei bleven we dan nog een hele tijd volgen tot het punt dat ik me begon af te vragen wanneer we ooit nog eens omhoog zouden gaan. Er moesten nog drie toppen beklommen worden, weet je wel.
Dat moment kwam er gelukkig uiteindelijk. En toen het kwam was het natuurlijk terug recht omhoog naar een col. Auw. Eens je in de col bent loop je langsheen een erg mooi meertje over een pad voor rotsblokken en dan word je richting top van de Pic de Medacorba gestuurd. Er zitten een paar mooie klauterstukken in om daar te geraken. Vanaf de top volg je kort een adembenemende graat en dan is het al klauterend omlaag. Nog twee toppen te gaan. Tijdens die afdaling viel voor mij de nacht. De laatste twee toppen zou ik in het donker moeten doen.
De Roca Entravessada beklim je van de noordkant. Die noordkant ligt behoorlijk vol met sneeuw. Javier, waarmee ik al een hele dag haasje over aan het spelen was vond het gevaarlijk glad, maar zelf vond ik dat je er uitstekende grip op had. Mogelijk heeft het wat met de schoenkeuze te maken en had je gewoon schoenen met een degelijk profiel nodig. Ik klom in elk geval er vlot over de sneeuwvelden tot de top. Hier en daar zaten er wat vaste touwen in die wel van pas kwamen.
Eens op de Roca Entravessada wacht nog enkel de Comapedrosa. Die is met zijn 2942 meter de hoogste top van Andorra. Een waardige afsluiter van de wedstrijd. Tussen de Roca Entravessada en de Comapedrosa loopt een spectaculaire graat, de Cresta de Malhiverns. Die was echter te riskant om in het donker te doen. Enkel de eerste negen lopers waren snel genoeg om er over te mogen. Al de rest werd rondgestuurd. Daar zat ik dus ook bij. Dat betekende eerst wat omlaag klauteren met wat vaste touwen om ons te helpen. Het laatste stuk was dan nog wat omlaag knoeien over een vuil instabiel steenveld.
Aan de andere kant moet je dan omhoog over een helling met een mix van sneeuw en stenen. Geen van beiden waren erg stabiel. Daar hoop je dan vooral dat er geen stenen omlaag komen want in het donker zou je ze totaal niet zien afkomen. Het laatste stuk naar de top van Comapedrosa was dan voor de verandering wel eens erg eenvoudig. Daarmee waren alle zeven de toppen in de pocket en restte nog enkel de afdaling naar de Refugi de Comapedrosa, waar de aankomststreep lag. Het was een erg eenvoudige afdaling waar je het grootste deel van de tijd goed tempo kan maken.
Uiteindelijk finishte ik als twaalfde in een tijd van dik 21 uur. Slechts 22 lopers haalden de aankomst. Hoewel het deelnemersveld volledig uit erg ervaren lopers en alpinisten bestand is het dus maar een dikke helft die de aankomst haalde. De scherpe tijdslimiet van 24 uur heeft daar wel het een en ander mee te maken. Els 2900 is in elk geval een fantastische wedstrijd. Het is moordend zwaar en enorm technisch. Het is met voorsprong de meest technische wedstrijd die ik ooit liep. En ik heb toch al enige ervaring wat dat betreft. Veel andere wedstrijden van dat kaliber bestaan volgens mij gewoon niet. Ik ben heel blij dat ik erbij was voor deze eerste editie. Volgend jaar probeer ik hem opnieuw te lopen, maar ik vrees dat na het succes van dit jaar ik niet de enige zal zijn die zich probeert in te schrijven.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment

Nieuwsbrief semptember 2015

Het eerste wat ik in september uitspookte was nog eens een wedstrijdje lopen. Daarvoor trok ik terug het Kanaal over naar het Engelse Lake District. Daar werd de eerste editie van de Lakes Sky Ultra georganiseerd. De cijfertjes waren redelijk gelijkaardig aan de Schotse Glen Coe die ik in augustus liep: een dikke vijftig kilometer met ongeveer 4500 positieve hoogtemeters. Op de Iers-Britse eilanden zijn een paar interessante evoluties aan de gang met erg uitdagende wedstrijden die hier en daar de kop opsteken.
Voor de wedstrijd had het Lake District een paar weken lang stralend weer gekend. Omdat het Engeland is bleef dat natuurlijk niet duren en de dag voor de wedstrijd begon het te regenen. Die regen zou niet echt meer stoppen tot kort na de wedstrijd. Daarmee kreeg de loop direct een veel guurder tintje. Van bij de start regenjassen aan. Die start is in Ambleside en van daaruit loop je Dove Crag en Fairfield op. Erg land duurde het niet voordat we in de mist terecht kwamen. Ik weet van eerdere gelegenheden dat het daar heel mooi is, maar daar heb ik dus niets van gezien. In tegendeel. De wind deed goede pogingen om ons de berg af te waaien en de regen veranderde af en toe eens in hagel. Daarmee was de toon gezet voor de rest van de dag. De afdaling naar de Grisedale Tarn ging ook vlot en toen werd het iets serieuzer. Recht omhoog op de flank van Dollywagon Pike. Dat voel je toch even in de kuiten.
Eens je daar boven bent blijf je boven op de heuvels en volgt de kam tot Helvellyn. Nog steeds mist en nog steeds niets te zien. Dit is een erg vaak gewandeld stuk en je hebt er een erg breed pad. Van Helvellyn gingen we dan omlaag langs Swirling Edge. Daar krijg je voor het eerst wat lichte scrambling te verwerken. Met al die regen bleken de rotsen spiegelglad te zijn. Dergelijke passages zijn zo al niet mijn sterkste punt en als ze zo glad zijn, ben ik nog trager dan anders. Ik werd door een paar lopers bijgehaald en voorbijgelopen die me echt verbaasd lieten staan door de snelheid die ze daar ontwikkelden. Het kan dus om daar snel over te gaan maar vraag me niet hoe.
Na wat gepruts in de vallei moet je dan helemaal terug Helvellyn op. Deze keer gaat dat via Striding Edge. Daar zit terug wat lichte scrambling in en het was opnieuw balanceren op gladde rotsen. Met aan beide kanten een vrij indrukwekkende afgrond voor de goede orde. Bij mij ging dit toch wat beter dan de afdaling via Swirling Edge. Als je terug op Helvellyn staat moet je daar natuurlijk terug af geraken. Dit deden we via de oostgraat van Nethermost Pike. Deze afdaling was ook erg de moeite. Een paar stukken met snel gras, nog wat messcherpe graten en supersnelle screevelden wisselden elkaar af. Daarmee kom je beneden in het Grisedale en natuurlijk mag je aan de andere kant van de vallei gewoon terug recht omhoog.
Daar stond een beklimming van de Saint Sunday Crag via Pinnacle Ridge op het programma. Ik was vergeten hoe steil de flank is, maar om aan de voet van Pinnacle Ridge te komen moet je echt wel op handen en voeten omhoog kruipen als je uit deze richting komt. Aan de voet van Pinnacle Ridge volgde een erg teleurstellend moment. Door de weersomstandigheden besloot de organisatie Pinnacle Ridge (een scramble van graad III, dus zelfs droog niet evident te noemen) uit de wedstrijd te halen. Volgens mij een terechte beslissing, maar toch jammer. In plaats daarvan moesten we aan de voet van Pinnacle Ridge contouren om zo wat verder naar het noorden terug op het parcours uit te komen. Met een afdaling die erg lang aanvoelde kwamen we in Patterdale tercht. Daarna volgde een hele lus rond tot het Kentmere Reservoir. Voor mij was dat een gebied waar ik nog nooit eerder was. We bleven vooral in de mist ronddwalen dus erg veel heb ik er nog altijd niet van gezien. Ik herinner me gewoon dat
het allemaal veel verder was dan ik dacht.
Helemaal op het einde mochten we vanaf de Kirkstone Pass nog even Red Screes opklauteren. Die helling was afgrijselijk steil met een paar interessante scramblingstukken. Een paar daarvan waren doorheen erg gladde geulen wat met al die regenval voor een extra uitdaging zorgde. Van de top van Red Screes was het gewoon nog een snellopende grasafdaling naar Ambleside. Daar kan je nog eens tempo maken. Uiteindelijk kwam ik als dertien toe na 9u22. Op dergelijke parcours helpt mijn achillespees niet altijd mee en zeker in de tweede helft heeft me dat toch behoorlijk laten vertragen. Erg sterk is mijn prestatie dus niet. Ondanks het slechte weer was het een magnifieke wedstrijd. waar ik veel plezier aan heb beleefd. Ik kan hem zeker en vast aanraden.

Twee weken later moest je me in Zwitserland gaan zoeken. Samen met Siebrig werkte ik er een paar trainingen in de buurt van Luzern af. Op zaterdag hielden we het redelijk kalm en bleven redelijk laag. Uiteindelijk werd het een toer van een paar uurtjes op en rond de Sonnenberg.
Op zondag gingen we het dan iets hoger zoeken. We liepen eens Pilatus op en af. Ook in Zwitserland was het weer niet denderend. Het bleef de hele tijd betrokken, wat natuurlijk niet zo interessant is als je wat hoogte opzoekt. Die Pilatus is eigenlijk wel een leuke berg om op te trainen. De aanloop doorheen het bos is vrij lang, maar eens je daar boven uit komt zijn het erg steile flanken. Het deed me zelfs wat aan de Dolomieten denken.
Omhoog gingen we langs de oostkant. Daar zitten een paar erg leuke rotsige stukken, waar de kabels ter ondersteuning niet helemaal er voor niets hangen. Op veel andere plaatsen vraag ik me af waarom ze die er gehangen hebben, maar hier zag ik wel het nut ervan in. Op de top blijf je best niet te lang rondhangen. Het loopt er vol met toeristen die met het treintje omhoog zijn gekomen. Ongelooflijk hoe druk het er kan zijn.
Tijdens de afdaling kozen we dan voor een route wat meer naar het westen. Die was ook wel leuk. Hier en daar was het behoorlijk glad maar het ging nog niet om er wat tempo te maken. Voor mij zijn dergelijke dingen wel eens een goede training. Bij ons kom je dat allemaal toch wat te weinig tegen op je loopparcours. Daarmee zat het Zwitsers uitstapje er ook op.

Vorig weekend moest je me dan weer in Noorwegen gaan zoeken. Die dagen haperde het fysiek terug wat bij mij, zodat ik me behoorlijk kalm hield. Lopen lukt wel, maar ik probeerde niet te overdrijven. Ondertussen gaat het gelukkig terug een stuk beter. Zoals gewoonlijk wanneer ik daarheen ga, liep ik een weekend rond in Østmarka. Vanaf mijn klassieke startpunt Lillestrøm liep ik eerst zuidwaarts om dan met een ruime boog op zondag uiteindelijk in Mortensrud uit te komen. Van daar kan je met metro en trein vlot terug naar de luchthaven.
Voor de afwisseling had ik hier eens stralend weer. De eindeloze afwisseling van heuvels en meren was daarmee nog mooier als altijd. Nu de herfst er aan komt beginnen vele bomen al van kleur te wisselen. Samen met een blauwe lucht en windstille dagen zorgde dat voor prachtige weerspiegelingen op het water. Je kon er zo een postkaartje van maken. Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat dit de eerste keer van het jaar was dat ik in Scandinavië kwam, maar het was het dubbel en dik waard.

Posted in Nieuwsbrief | Leave a comment