P'tit Yeti blogje

Jullie merken dat de nieuwsbrief terug behoorlijk lang geworden is. Gewoonlijk is dat een goed teken.

Het eerste weekend van april kan je me terugvinden in de JKM. Maar dat had ik al in nieuwsbrief van maart gesmokkeld en ga ik hier niet meer herhalen. Een week erna trok ik dan dezelfde richting uit. Deze keer naar Castricum om er de Bos-, Duin- en Strandloop te lopen. Dat is een 60km die in het natuurgebied tussen Castricum en Schoorl loopt. Je moet maar eens op een kaart kijken. Er ligt daar inderdaad een groot duinengebied. Ik had al veel goede commentaren over de loop gehoord dus was het toch tijd om het zelf eens te gaan bekijken. In mijn gekende stijl sliep ik de nacht tevoren buiten. Eens we dan vertrokken waren werden we al na een paar honderd meter recht een duin opgestuurd. Aan de top van die duin was al een eerste afscheiding gemaakt. Ik liep samen met Oscar op kop en achter ons viel een gat. Ik ga de spanning er al direct uit halen. De rest van de tijd hebben we gewoon samen gelopen tot aan de aankomst. Het bleek dat we in september dezelfde wedstrijd voorzien hebben (iets met een draak). Daar hebben we het dus uitgebreid over kunnen hebben.
Voor de rest kan ik zeggen dat Castricum een prachtig parcours is. Een zalige afwisseling tussen duinen (soms behoorlijk pittig), bossen (zoals je ze in Nederland dikwijls naast de duinen hebt en ook soms behoorlijk pittig) en een paar kilometer strand. Halverwege zit je dan op het noordelijkste punt in Schoorl waar je even de beruchte klimduin mag oplopen. Of stappen, dat is misschien wel verstandiger op dergelijke afstanden. Daarna gaat het terug de hele weg terug. Zoals gezegd, het was zalig lopen. Uiteindelijk deden we er 5u11 over om het hele parcours af te werken.

Een weekje later trok ik terug naar Nederland. Ja, ik weet het. Ik zat nogal in een oranje periode. Deze keer ging het naar Heerlen in Zuid-Limburg. Onderweg daarheen pikte ik op vrijdagavond in de buurt van Luik nog een oriëntatieloopje mee. Dat ging door in het Fort van Embourg. En met “in” bedoel ik echt wel “in”. Ik was daar nog nooit geweest, maar blijkbaar zit daar een heel stelsel van onderaardse gangen in de grond. Het was dan ook de meest vreemde oriëntatiekaart die ik al gezien had. Ze bestond uit vier verschillende kaarten: drie ondergrondse (op drie verschillend niveaus) en een bovengrondse. De moeilijkheid zat er vooral in om te kijken welke gangen je moest volgen naar de volgende balise, waar die trappen nu ook weer zijn om een verdiep hoger of lager te geraken of gewoon te zoeken op welk van de vier kaarten de volgende balise nu weer te vinden was. En als je dan plots buiten staat heb je er natuurlijk geen idee van waar je nu weer bent. Het was gewoon hilarisch hoe iedereen in de onderaardse gangen de kaart in alle mogelijke richtingen stond te draaien. “Vree wijs” noemen we dat in Gent. Ik ben er toch iets meer dan een half uur zoet mee geweest.

Daarna ging het dus verder richting Heerlen. Ik sliep er terug eens onder de sterren. Toch het eerste deel van de nacht. Rond een uur of drie ben ik in mijn bivakzak gekropen, want anders was ik serieus nat geworden. Ik heb me dan nog wat overslapen, maar uiteindelijk stond ik toch op tijd aan de start. Klaar voor de 100km met 3200 positieve hoogtemeters. Wie dacht dat nederland volledig vlak is moet hier maar eens komen meelopen. In essentie komt het erop neer dat je alle heuvels in de omgeving moet op- en aflopen. Na een paar kilometer waren we met een man of vijf op stap, waarvan er eentje de 80km liep. Onder elkaar wisselden de posities regelmatig. Bij het naderen van de Vaalserberg (het hoogste punt van Nederland voor wie dat niet wist) kwamen pas de eerste afscheidingen. Ik moest kort daarvoor even de struiken induiken en was dus niet mee toen het gebeurde. Ik liep dan maar op mijn gemak naar Geert toe. Die was duidelijk nog niet helemaal hersteld van zijn overwinning in de JKM twee weken eerder. Erg begrijpelijk natuurlijk. Ik liep dan maar naar Hans toe en vervolgens naar de twee Duitsers die nog voor me liepen. Samen met Peter heb ik een heel stuk samen gelopen. Zeker tijdens de afdalingen liep hij aan een zeer goed tempo. Ergens voorbij kilometer zeventig kreeg hij het wat lastiger in de beklimmingen. Ik voelde me nog steeds erg fris en liep zonder enige moeite van hem weg. Een beetje later kregen we een ferme hagelbui over ons heen en in die hagelbui had ik nog het ongeluk wat verkeerd te lopen. Het pijltje naar links had ik wel gezien, maar er bleek links en nog wat meer naar links te zijn. En ik had dus het verkeerde links gekozen. Het gaf me de gelegenheid om Peter nog eens voorbij te lopen. Bij de bevoorrading in Valkenburg zag ik hem nog een keer, maar daarna was de spanning er toch uit. Het stuk na Valkenburg was nog goed uitkijken omwille van de erg lichte bewegwijzering. De volgende bevoorrading was bij Eyserbos. Ik had er even moeite om de mensen te overtuigen dat ik daar al voor de tweede maal voorbij kwam. Ze wilden me nog eens de lus naar Valkenburg laten maken… Ik had dat allemaal juist al eens gezien en zag het dus iets minder zitten. Uiteindelijk werd ik toch richting aankomst gestuurd waar ik na 9u48 lopen toekwam. Het was natuurlijk ook “vree wijs”.

De week hierna (en dan spreken we over afgelopen weekend) had ik even genoeg van d’Ollanders. Ik trok naar het Engelse Lake District om er een poging voor een Bob Graham Round te wagen. Wat is dat nu weer voor een beest? Wel, die Engelsen hebben altijd van die leuke ideeën en blijkbaar hadden ze die vroeger ook al. Zo een leuk idee hadden de fellrunners in het Lake District. Die vonden het een schitterende uitdaging om op 24 uur tijd een lus te lopen met daarin zoveel mogelijk toppen van het Lake District. In de jaren ’30 stond het record zo op 42 toppen gelopen door een zekere Bob Graham. Het zou tot de jaren ’60 duren voordat iemand het hem zou nadoen. Vandaag is die ronde van 42 toppen een klassieke uitdaging voor fellrunners. Daar zou ik me even aan gaan wagen. Het principe is natuurlijk “trek uw plan”. Aan markeringen en dergelijke doen die Engelsen niet mee. En aan ondersteuning door een volgploeg die hier en daar je kan zien doe ik natuurlijk niet mee.
De nacht voor de wedstrijd wapperde mijn tentje ijverig in de wind. Dat is niet echt een goed teken. Ik vertrok vol goede moed vanuit Keswick richting eerste top: Skiddaw. Al tijdens de klim bleek de wind echt niet van de poes te zijn. Het was bijna niet te doen om gewoon recht te blijven. Eens boven de 800m hoogte bleek de grond nog eens vol ijs te liggen. Niet echt ideaal. Sommige stukken ging ik gewoon ruggelings in de wind hangen en liep zo zijwaarts verder. Het moet een grappig zicht geweest zijn. De afdaling ging bijzonder traag. De oorzaak moet je vooral bij de tegenwind zoeken. De beklimming van Great Calva was dan weer wat beter, maar op de top kwam ik weer volop in de wind terecht. Met moeite kon ik overeind blijven. Na Great Calva begon het nog eens flink te hagelen. In combinatie met de stormwind komt dat wel behoorlijk hard aan. De beklimming van Blencathra werd vooral door die hagel hard gemaakt. De afdaling was nog veel erger. Daar gaat je over een rotsgraat omlaag. Ik had er een wind met orkaankracht van opzij die me probeerde af de graat te blazen. Het was zo goed als niet mogelijk om mijn voeten neer te zetten waar ik dat zou willen. Tijdens dit stuk begon ik te beseffen dat de omstandigheden echt niet toelieten om de ronde af te werken. Vooral het stuk bij Scafell dat ik ‘s nachts zou moeten afwerken, zou echt wel levensgevaarlijk zijn. Ik besloot dan maar om ermee te stoppen. In de bergen moet je durven toegeven dat het weer sterker is. Ik kom nog wel eens terug voor een volgende poging. Hopelijk met dan wat beter weer.

Zo, dat was het dan voor april. In mei doe ik gewoon verder met allerhande loopplannen. De komende vijf weken heb ik in elk geval wedstrijden voorzien. Te beginnen volgende week met zowaar Olympische plannen. Ik vertel jullie er alles over in de volgende nieuwsbrief.

Het eerste weekend van maart liep ik de TransGranCanaria, maar dat lazen jullie al in de vorige nieuwsbrief. Geen enkele reden om dat nog eens te vertellen. Een weekend later kan je me in Nederland terugvinden. Ik liep er mee met André’s Kromme Rijn Marathon. Dit is een trainingsloop die jaarlijks wordt gehouden ter herinnering aan de in 2009 overleden André Van De Vliert. Het was een prachtige lentedag. Echt zalig om langsheen de Kromme Rijn te lopen. Voor mij was daarbij de ideale gelegenheid om toch wat kilometers te maken. Ik ben bijzonder tevreden dat ik er terug bij was.

Een weekje later trok ik dan Montgenèvre, in de Franse Alpen, om wat in de sneeuw te gaan spelen. De eerste dagen werden gevuld met langlaufen en een sneeuwschoenwandeling. Dat laatste is iets wat ik nog nooit gedaan had. Het is wel eens leuk om te doen moet ik zeggen. Maar zeker niet te onderschatten qua inspanning. Zeker als je de wat diepere sneeuw opzoekt is het een stevige training om daar wat mee rond te huppelen. De volgende dag stond dan een wedstrijd op het programma. Met zijn 26 kilometer was hij aan de bijzonder korte kant, maar in de sneeuw lopen is altijd leuk. Bij de start ging het natuurlijk veel te snel voor mij. Ik koos gewoon voor mijn eigen ritme en zou verderop wel proberen om wat volk terug te pakken. Eens we stevig begonnen te klimmen lukte dat effectief. Op de col volgde een mooi wild stukje waarna we de achterliggende vallei indoken. Toen begon een klassiek verhaal van zoeken naar het goede spoor en daarbij meer kijken naar de lopers voor je dan naar de markeringen. Het resultaat was er dan ook naar: plots realiseerden we ons dat we al een tijd geen markeringen meer gezien hadden. We kozen dan maar de optie om recht naar de bodem van de vallei te lopen en zo kwamen we netjes bij een controlepost uit. Ik heb er nog steeds geen idee van of we nu uiteindelijk te veel of te weinig zouden gelopen hebben. Daarna ging het terug omhoog naar een hoogte van ongeveer 2500 meter. Eens op de top viel het uitzicht wat tegen door de bewolking en dan ging het natuurlijk weer omlaag. Die laatste afdaling naar Montgenèvre slaagde ik er nog in om 1 loper bij te halen wat me op een 15e plaats deed uitkomen. Niet bijster goed natuurlijk, maar het was een leuk loopje en vooral… ik liep zonder enige last.

Na de wedstrijd werd nog wat stevig gelanglaufd. Na terugkomst van de Alpen liep ik nog een paar dagen op Belgische bodem rond en vloog dan de grote plas over naar Tennessee. Daar zou ik me nog eens aan de Barkley gaan wagen. In mijn nieuwsbrief van twee jaar geleden (deze: http://blog.ptityeti.be/2010/04/nieuwsbrief-maart-2010/) legde ik al eens uit wat dat is. Je moet het daar maar nalezen. Ik beperk me nu tot te zeggen dat het echt wel een lastige wedstrijd is. Deze keer trok ik er een goede week op voorhand heen, wat me toeliet om ter plaatse wat te trainen. De hielp blijkbaar zeer goed. Hoewel ik de eerste ronde na een uur al volledig alleen liep, slaagde ik erin om alle boeken direct te vinden. Ik voelde me ook de hele tijd prima wat me een ronde tijd van 8u23 opleverde. Voor een afstand van 20 mijl (32km) lijkt dat misschien traag, maar naar Barkley-normen is dat echt wel zeer goed gelopen. Twee jaar geleden deed ik daar meer dan vier uur langer over. De tweede ronde ging dan iets minder vlot. Eerst verloor ik wat tijd bij het zoeken van boek 2. Bij de afdaling van Checkmate Hill was ik blijkbaar wat te veel naar links afgedwaald. Met een beetje tijdsverlies had ik het boek dan toch te pakken. Verderop in de ronde lieten vochtigheid en het voortdurend op steile hellingen lopen zich voelen. Mijn voetzolen hadden er echt geen deugd van. De tweede helft van de ronde werd gereduceerd tot moeizaam vooruit sukkelen. Vooral de afdaling van de Zip Line in het donker wat geen pretje. Na twee rondes stond een tijd van net 24u op de chrono. Dat is op tijd om nog een derde ronde te beginnen. Langs de andere kant zou ik die enkel maar aan strompeltempo kunnen afleggen. Een tijd beneden de 15u die ik zou nodig hebben om nog binnen de tijdslimiet te blijven zou me echt niet gelukt zijn. Ik besliste niet meer aan een dergelijke wanhoopspoging te beginnen. Op http://www.geoffreybakerphotography.com/?page_id=1769 vind je op ongeveer driekwart van de pagina een foto van hoe mijn voeten er na twee rondes uit zagen. Het doet geen deugd om daarmee verder te gaan.
Ik kijk een beetje met een gemengd gevoel op de wedstrijd terug. Enerzijds wilde ik absoluut een Fun Run (drie rondes) wat niet gelukt is, maar anderzijds ging die eerste ronde toch echt wel veel beter dan ik verwacht had. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik een Fun Run kan en de volle vijf rondes… hmmm, mogelijk zijn die ook wel haalbaar! Ik zal de komende jaren nog eens moeten terugkeren voor een derde poging.

Daarna had ik hetzelfde dwaze idee als twee jaar geleden: donderdagmorgen op Zaventem landen en vrijdagavond al aan de start van de JKM staan. Dat is een 100 mijler waarin je zowat de hele Nederlandse kust afloopt. Twee jaar geleden werd het een totaal fiasco en nu was dat niet anders. De lus voor het strand ging nog vrij vlot. Rut vertrok veel te snel, maar achter hem liep ik een tijd met Geert mee. Uiteindelijk liet ik hem lopen en ook Jeffrey kwam me nog voor het strand voorbij aan een tempo dat me veel te hoog leek. Voor mij in elk geval. Na 30-35 kilometer herhaalde het scenario van twee jaar geleden zich. Ik voelde mijn benen totaal verzuren. In combinatie met een zwaar strand en wind op kop viel ik helemaal stil. Tijdens een andere wedstrijd sukkel je daar wel doorheen, maar in de JKM gaat dat niet. De tijdslimiet is zo scherp dat je aan een degelijk tempo moet blijven lopen. Verder spartelen is daar zinloos. Bij Katwijk ben ik dan maar uit de wedstrijd gestapt.

De maand maart (en ook al een stuk april) bracht niet helemaal wat ik ervan hoopte, maar er is een groot lichtpunt. Dit is de eerste nieuwsbrief sinds lang waarin je met niet hebt horen klagen of één of andere blessure. Dat is net op tijd. Ik lanceer me direct op een zwaar programma. De komende drie maanden heb ik bijna elk weekend wel iets voorzien. Jullie horen in een volgende nieuwsbrief wel wat dat allemaal is en hoe het gelopen is.

In februari werd uiteindelijk toch wat minder gelopen dan in eerste instantie gehoopt. Deze keer was het de kuit die roet in het eten gooide. Positief is dan weer dat de scheen zich niet meer heeft laten voelen.

Ook wilde ik terug wat wedstrijden beginnen lopen. Een eerste wedstrijdje was halverwege de maand gepland in het Zuid-Franse Rodez. Daar zou ik een nachtelijke 80 kilometer gaan lopen. Het kostte me een paar meter tape om de enkels en kuit wat te ondersteunen, maar waagde het er toch maar op. De eerste kilometers waren nogal veel verhard en behoorlijk vlak. Daar liet de kuit zich behoorlijk voelen en liep ik behoorlijk mankend. Na wat minder dan een uur ging die pijn gelukkig over. Ik profiteerde ervan om over te schakelen op een vlot tempo. Geleidelijk aan schoof ik naar voren op. Het parcours werd ook steeds leuker. We kregen verschillende leuke hellingen te verwerken en een paar prachtige paden langsheen een afgrond. Misschien was het maar best dat we in het donker niet zagen welke diepte juist naast ons gaapte. Er waren ook een paar technische afdalingen die bij mij niet zo vlot gingen. Het gevoel om echt in de afdalingen te zitten moet nog wat terug komen.
Na een dikke dertig kilometer zorgde even mijn voet slecht neer zetten voor een ferme pijnscheut. De enkels zijn duidelijk nog niet helemaal terug op volle sterkte. Daarna had ik bij elke stap last in de afdalingen en op de vlakke stukken. De beklimmingen gingen nog zonder problemen. Ik ben maar zo verstandig geweest om na een kilometer of 45 te stoppen. Het was voor mij echt het risico niet waard om zoals in september door te gaan tot ik uiteindelijk op de spoed zou eindigen.

Nu hoopte ik met een paar dagen rust terug normaal uit de voeten te kunnen. Dat bleek gelukkig te kloppen. Na een paar dagen rust trok de gevoeligheid weg uit de enkel en nu voel ik er totaal niet meer van. Een beetje anders verliep het met de kuit. In het begin had ik daar echt wel veel last van, maar tegen Rodez was dat al een heel pak minder. Na de wedstrijd was het niet echt verergerd. Ik koos er dan maar voor om rustig verder te trainen. Gewoon me beperken tot rustige duurlopen en zeker geen tempo was het idee.

Afgelopen weekend heb ik dan nog eens een wedstrijdje gelopen. Ik trok naar Gran Canaria om er de TransGranCanaria te lopen. Zoals de naam laat vermoeden is dat een wedstrijd die het hele eiland doorkruist. Alles samen is dat goed voor een afstand van 123km. Het doel was om de wedstrijd uit te lopen, liefst zonder veel last, en zeker zonder aan prestaties te denken. Bij de start (om middernacht was dat) stond ik ergens helemaal achteraan en tijdens de eerste kilometers over het strand van Maspalomas schoof ik rustig op naar voren. Tot mijn grote opluchting kon ik zonder noemenswaardige problemen lopen. Eens het dan de bergen in ging bleef ik zonder problemen terrein winnen. Bij elke bevoorrading nam ik dan uitgebreid mijn tijd. Daardoor verloor ik natuurlijk terug wat terrein, maar met mijn wel erg beperkte training zou ik het anders in geen geval uithouden.
Eens de zon op kwam bleef ik vlot tempo lopen. Ik werd wat wakker na de toch wel lange nacht. Hier kwamen en paar technische afdalingen voor. Bij mij gingen die behoorlijk goed. De beklimmingen daarentegen waren behoorlijk zwak. Daar verloor ik telkens terug behoorlijk wat terrein.

Na een paar uur kwam de zon wat hoger en liep de temperatuur ferm op. De hitte maakte het lopen erg lastig. Gelukkig was het landschap prachtig. De hele tijd liepen we over een kam van top naar top. Bij het vallen van de avond werden de temperaturen terug wat draaglijker en ging het wat beter bij mij. Het laatste stuk liep ik in het donker. Dat is een minder interessant stuk dus zo erg is het niet dat ik daar niet bijster veel gezien heb. Uiteindelijk kwam ik toe na iets meer dan 22 uur wedstrijd. Op zich is dat een totaal waardeloze prestatie, maar toch ben ik er erg tevreden mee. Het was lang geleden dat ik nog eens zonder noemenswaardige problemen heb kunnen lopen. Het niveau is dan maar bijkomstig. Ik voel me terug loper in plaats van kreupele.

Nu is de kuit nog steeds gevoelig, maar gelukkig doet het niet echt pijn. Hopelijk ben ik terug goed vertrokken. Ik ben in elk geval van plan om verder te doen met rustige trainingen. Tempo ben ik zeker nog niet van plan. Er staan in elk geval een hele reeks wedstrijden op het programma, dus ik zal me zeker niet vervelen.

De eerste weken van het nieuwe jaar besteedde ik aan rustig opbouwen. Halverwege de maand volgde dan een eerste testje. Ik trok naar Ierland om er te Art O’Neill Challenge te gaan lopen. Deze wedstrijd herdenkt de ontsnapping van Art O’Neill uit Dublin Castle. Daar zat hij gevangen omdat hij tegen de Engelsen en voor de Ierse onafhankelijheid streed. Hij kwam op het lumineuze idee om midden in de winter te ontsnappen en de Wicklow Mountains in te vluchten. Een onderneming die hij niet overleefde door de erg barre omstandigheden. De wedstrijd herdenkt dit. De start is om twee uur ‘s nachts op de binnenplaats van Dublin Castle. Van daaruit gaat het de Wicklow Mountains in en een paar kilometer voorbij het kruis dat de sterfplaats van Art O’Neill markeert is dan de aankomst. Alles samen is dat goed voor ongeveer 55 kilometer. De afstand ligt niet helemaal vast omdat je zelf je route mag kiezen. Er zijn twee bevoorrading waar je moet passeren en verder trek je maar je plan. Mijn doel was natuurlijk om ongeschonden de aankomst te halen. Meer hoopte ik niet met mijn gehavende enkels en scheen.
De eerste twintig kilometer loop je Dublin uit en volgt de wedstrijd straten. Ik draaide vrij vlot mee . Een kopgroep liet ik lopen, maar ergens rond de vijfde plaats kon ik zonder enig probleem standhouden. Na de eerste bevoorrading was het dan gedaan met de straat en liepen we de bergen in. Aan paden doen we natuurlijk niet mee. Dat zou het leven veel te gemakkelijk maken. Tijdens de eerste noemenswaardige klim kon ik behoorlijk stand houden. De afdaling in de volgende vallei was een heel pak minder. Hier bleken mijn enkels nog behoorlijk zwak te zijn. Ik zorgde ervoor dat ik zonder forceren en zonder ongelukken verder geraakte. Natuurlijk verloor ik daardoor wel wat terrein. Ook het feit dat ik het terrein niet ken heeft me niet echt geholpen. In een groepje van drie kwamen we toch als zevende binnen in de tweede een laatste bevoorrading. Van daaruit liepen we terug omhoog. Boven op de toppen zorgden binnendrijven mistwolken voor wat extra uitdaging. In de dichte mist in het donker de weg vinden is niet zo eenvoudig. De afdaling liep ik opnieuw zonder risico’s wat me uiteindelijk als negende aan de aankomst bracht. Een veel beter resultaat dan waarop ik gehoopt had. De enkels waren wat gevoelig, maar herstelden de dagen erop erg snel en mijn scheen had ik zelfs helemaal niet gevoeld. Allemaal uitstekend dus.

Die scheen bleek jammer genoeg maar uitstel van executie, want die begon een paar dagen later wel lastig te doen. Het hield me niet tegen om het volgende weekend naar Olne te trekken om als training het Trèfle à 4 Feuilles te lopen. Daar kan je vier verschillende lussen lopen die in totaal goed zijn voor 42km. Het grote voordeel is dat je na elke lus kan stoppen. Zeker voor een sukkelende loper is dat erg aanlokkelijk.
Ik startte bijzonder rustig. Het eerste uur liep ik de hele tijd in te halen. Hoewel het Trèfle zeker geen moeilijk parcours is had de vele regen van de dagen ervoor toch voor een paar leuke passages gezorgd. De eerste twee rondes liep ik erg vlot, maar tijdens de derde liet de scheen zich terug wat voelen. Ik besloot dan maar verstandig te zijn en na drie rondes te stoppen. Voor wat het waard is werd ik toch nog zesde over de drie rondes (33km).

Op dit moment voel ik nog steeds dat de scheen geen 100% is, maar voorzichtig waag ik het erop. Tot twee uur blijkt toch te lukken. Ik probeer de komende tijd terug een paar langere duurlopen in te voegen. Snelheidstraining sluit ik voorlopig in elk geval uit. Hopelijk ben ik op die manier terug voor een tijdje vertrokken. Waarheen horen jullie wel in een volgende nieuwsbrief.