P'tit Yeti - blogje

Eergisteren schreef ik nog over semi-wildkamperen in Denemarken en verwees daarin ook naar het paalkamperen in Nederland. En wat kom ik vandaag toch wel zeker tegen? Een paar dagen geleden werd de eerste paalkampeerplaats van België geopend. Wahoe, als dat geen schitterend nieuws is.

In het grootste deel van Scandinavië mag je wild kamperen. Het zogenaamde Allemansrätten zoals het in Zweden heet en iets gelijkaardigs in de andere Scandinavische landen zorgt daarvoor. Zowaar een prachtige uitvinding die ik al vaak gebruikt heb. In heel Scandinavië? Nee, de uitzondering is Denemarken.

Nadat ik mijn vorige nieuwsbrief wat in mineur afsloot met een DNF door een tegensputterende knie, deed ik het eerst wat rustig aan. Echt waar. Blijkbaar was ik toch op tijd gestopt want binnen de week liet de knie zich niet meer voelen. Een hele opluchting. Na die rustige week kwam dan een goede trainingsweek en daarna trok ik naar Engeland.

De laatste tijd ben ik vrij ijverig bezig geweest met het herwerken van mijn thuisnetwerkje. Het begint een beetje te worden zoals ik het wil hebben. De situatie is zoiets:

Deze avond gespot in Merelbeke: een dubbele regenboog. En een volledige. Niet zomaar een enkele regenboog die toch wel een stukje dubbel begon te zijn. Een foto lukte niet zo bijster goed omdat ik gans dat spel niet in het venstertje kreeg. Zoiets zag het er ongeveer uit.

Op vrijdagavond ga ik gewoonlijk naar de clubtraining en doe daar een lange duurloop. De belangrijkste motivatie ervoor is om eens in een andere omgeving dan thuis te lopen. En om daarna nog wat aan de toog te kunnen hangen natuurlijk. De beperking die je dan tegen komt is dat de kleedkamers pas open gaan om 18u en terug sluiten om 22u. Vooral die laatste beperking laat me regelmatig een lange duurloop afsluiten met een stevig tempo.

De voorbije week liep ik een beetje in het Lake District rond. Alvorens aan de Lakeland100 deel te nemen werkte ik een paar mooie trainingen af. Wat ik allemaal liep staat (bijna) allemaal op het kaartje hieronder. De grote blauwe lus is natuurlijk de wedstrijd zelf.

Ronnie Duinkerken schreef een leuk stukje waarin hij ultralopers omschrijft als zieken. Grappig, met toch een paar rake opmerkingen. Het enige wat ontbreekt is een manier om te zien of je al ziek bent en zo ja, hoe erg.

Na de wel heel drukke meimaand, was de afgelopen maand toch een beetje rustiger. De eerste weekends waren gewone trainingsweekends. Na de trainingen volgden terug een paar wedstrijden. Om te beginnen liep ik de Veluwezoom Trail in de Nederland. De afstand was maar 50km, dus het was gewoon een beslissing op het laatste moment om eens te gaan kijken of die wedstrijd de moeite is.

De litteratuur, en dan heb ik het natuurlijk over de looplitteratuur, kent een aantal grote klassiekers. Sommige staan in alle boekenkasten, andere zijn dan weer al jaren of zelfs decennia onvindbaar en enkel tegen flinke prijzen op de tweedehandsmarkt te krijgen.

Het afgelopen weekend stonden een paar van de interessantste ultra's op de kalender. In het verre Oosten was dat de jaarlijkse Lake Saroma. Een 100km in Japan waar elk jaar erg snel wordt gelopen. Van daaruit komen dikwijls van die Japanse marathonlopers die een gigantisch trainingsvolume afmalen uit het niets opgedoken met tijden ver beneden de 7u.

Iedereen die Gent een beetje kent weet waar deze foto genomen is:

Na een lange maand met veel lopen krijgen jullie nog eens een lange nieuwsbrief te verwerken. Neem er gerust je tijd voor. Over de Trail des Vallées du Chevalier in Marche les Dames op 1 mei vertelde ik al in mijn vorige nieuwsbrief. Dat kan je daar teruglezen. De rest van de maand was het doel duidelijk: proberen mijn wedstrijdplanning te overleven.

Steeds meer komen er lange (>100km) wedstrijden op de kalender. Zeker als die nog eens in een mooie omgeving passeren bekijk ik dat altijd met grote interesse. Vandaag kwam er eentje in de Vogezen op mijn radar voorbij gevlogen: L'Infernal Trail des Vosges.

Na mijn vorige nieuwsbrief die wat in mineur was, ging het in april gelukkig terug de goede kant op. Zoals aangekondigd heb ik me hoofdzakelijk rustig gehouden. Alhoewel... Er werd natuurlijk flink getraind om terug op een deftig niveau te geraken. Het waren hoofdzakelijk lange duurlopen die op het programma stonden.

Afgelopen zomer kocht ik me een nieuwe fiets ter vervanging van een ooit prima fiets - nu een hoop oud ijzer - waarmee ik sinds mijn plechtige communie zowat dagelijks de afstand thuis-school, thuis-unief of thuis-werk en natuurlijk terug fietste.

Een hele tijd geleden schreef ik al eens dat in de Gentbrugse Meersen allerlei leuke dingen gebeurd waren, zoals de aanleg van een heel pak nieuwe paden. Naast die nieuwe paden werd ook wat bos aangeplant. En wel op een bijzonder leuke manier: het zogenaamde geboortebos. Het idee is schitterend in zijn eenvoud. Voor elk kind dat in 2008 in Gent geboren werd hebben ze een boom geplant. Een betere manier om de burgers betrokken te krijgen is er volgens mij niet. Ik passeer hier heel regelmatig, maar nu het 's avonds wat langer klaar is heb ik eens de tijd genomen om wat foto's te nemen. Eerst even het gebied tonen waarover het gaat:

Lang geleden, op mijn oude site maakte ik reeds eens een pagina waar je kon berekenen wat je zou lopen op andere afstanden uitgaande van een gegeven prestatie. Ik heb dit eens herschreven naar dit blogje.

Ergens heb ik het vermoeden dat maart niet de geschiedenis zal ingaan als mijn meest succesvolle maand. Wel integendeel. De laatste resultaten zijn duidelijk: DNF-DNF-DNS-DNS-DNF-DNF. En hoe komt dat? Wel, dat is een iets langer verhaaltje.

The Road To Barkley