Hier ga ik af en toe eens wat info gooien die ik willekeurig tegen kom en waarvoor ik geen zin heb om ze netjes in mijn site in te passen. Ik verwacht alvast een behoorlijke chaos…
Slechts één wedstrijdje werd gelopen in december. Het was een oriëntatieloop van in vogelvlucht een dikke twintig kilometer in het Zoniënwoud. In praktijk leg je dan natuurlijk een heel pak meer afstand af. Omdat er in ploegjes van twee werd gelopen had ik een slachtoffer nodig dat met mij wilde meelopen. Isa wilde gelukkig die rol op haar nemen.
Samen hebben we ons prima geamuseerd en netjes alle balises gevonden. Zo dwars door het Zoniënwoud lopen is echt wel leuk. Met af en toe nog een beetje sneeuw om het helemaal aangenaam te maken wat het voor mij één van de leukste loopjes van de afgelopen maanden. De keerzijde van de medaille is dat een paar dagen op voorhand mijn scheen het terug wat liet afweten na mijn eerste intervaltraining en die drie en een half uur door het Zoniënwoud zorgde voor de doodsteek. Een hele week heb ik zelfs pijn gehad om te stappen.
Na afloop van die week trok ik naar de Canarische Eilanden. Het oorspronkelijke plan was om daar te gaan trainen, maar ik heb dan maar beslist om er een wandelvakantie van te maken. De eerste heft trok ik rond om Tenerife, met natuurlijk een beklimming van de Teide. Eens ik het eiland dan helemaal doorgewandeld had nam ik de boot naar la Gomera om ook dat eiland eens te doorkruisen. Beiden zijn het echt wel prachtige eilanden waar je zalig kan rondzwerven zolang je maar uit de toeristische plaatsen wegblijft. Jullie kunnen foto’s bekijken op http://picasaweb.google.com/ptityeti/IslasCanarias en ik denk dat ik die gewoon voor zichzelf ga laten spreken.
Het einde van het jaar is natuurlijk de ideale gelegenheid om eens terug te blikken op het afgelopen jaar. Wie de nieuwsbrieven van het afgelopen jaar eens herleest zal direct merken dat het voor mij een bijzonder zwak jaar was waarin ik in de eerste plaats veel fysiek gesukkeld heb. Sinds maart heb ik niet meer op niveau gelopen. Toch schat ik dat ik iets tussen de 8000 en de 9000 kilometer gelopen heb. Dat is een pak minder dan ik zou willen, maar toch een respectabele basis die me moet toelaten om 2012 een heel pak beter te maken. Ik geef mezelf drie maanden om er terug te staan. In januari wil ik me beperken tot uithouding om dan vanaf februari terug wat aan de snelheid te werken. Vanaf april (eigenlijk vanaf 31 maart) wil ik dan terug de pannen van het dak lopen. Vanaf dan heb ik een hele reeks wedstrijden gepland waar ik nu al met veel plezier naar uitkijk. Aan wilde plannen is er zeker geen gebrek.
De afgelopen week wandelde ik wat rond op de Canarische Eilanden. Aangezien lopen er niet echt in zat, werd het voor het eerst sinds lang eens een wandelvakantie. Op voorhand was natuurlijk niets gepland maar uiteindelijk hield ik het bij Tenerife en la Gomera. De gestapte route staat hieronder (eerst Tenerife, dan Gomera en steeds in de volgorde rood-groen-blauw) en foto’s staan natuurlijk bij picasa.
Beide eilanden zijn echt practig op een totaal verschillende manier. Ik denk dat ik de komende winters nog wel eens de andere eilanden kom bekijken.
Een tijdje geleden finishte ik voor de 100ste keer in een wedstrijd van de marathonafstand of langer. Op zich natuurlijk niets speciaals, maar als statisticus zijn dat van die leuke cijfertjes om bij te houden. Problematisch is dat ik eigenlijk een gruwelijke hekel heb aan het tellen van marathons. Dat geeft aanleiding tot allerhande aberraties die zich dan gaan verzamelen in 100-marathonclubs, waar ze dan proberen om toch maar zoveel mogelijk streepjes achter hun naam te verzamelen. En dat neemt echt wel belachelijke proporties aan. Kijk maar naar een uitslag van een wedstrijd van 6u of zelfs 24u. Wedden dat er behoorlijk wat lopers in de uitslag staan met net meer dan 42 kilometer? Weer een streepje erbij. Of bij georganiseerde trainingslopen gaan ze toch maar vragen of er een finishcertificaat te verdienen valt. Want dan “telt het mee”. Bij mij is het criterium om al dan iets te lopen meestal toch wat anders…
Omdat marathons tellen voor mij dus toch wel echt negatief klinkt dacht ik dus even na over een cijfertje waarmee je dergelijke belachelijke aberraties niet hebt. Je bent statisticus of je bent het niet. Zo kwam ik uit bij de UFOu, wat staat voor Ultra Finish Overdose unit. Uw UFOu is de maximale N waarvoor u reeds minstens N maal een wedstrijd van minstens N kilometer hebt uitgelopen. Het idee is doodsimpel, dus ik zal zeker niet de eerste zijn die eraan denkt, maar ik vond geen naam voor dit cijfer terug. Dus heb ik er maar zelf eentje verzonnen. Mocht het u interesseren, mijn UFOu is op dit moment 60.
Het nadeel is dat het natuurlijk gewoon een cijfertje blijft. Het voordeel is dat er geen arbitraire grens is waarbij je kan stoppen. Om je UFOu zo hoog mogelijk op te drijven moet je gewoon zoveel mogelijk lopen. Het brengt niet op om veel marathons te lopen, want die zijn waardeloos eens je je UFOu naar 43 probeert te brengen. Het enige arbitraire dat nog over blijft is de te gebruiken eenheid. Kilometers lijken me wel goed, maar van mij mag u gerust iets anders kiezen, bijvoorbeeld mijlen. In dat geval kunnen we over de MUFOu spreken. Bij mij is die op dit moment 42.
Voor november krijgen jullie nog eens een korte nieuwsbrief. Tijdens het lange weekend van 11 november trok ik eventjes naar Engeland om daar een wedstrijdje te lopen. Ik liep er de Druid Challenge, een etappeloop van drie dagen over de Ridgeway van Tring naar Londen. De wedstrijd volgt de hele tijd een van de zogenaamde national trails. Op die manier was ik er wel gerust in dat het een mooi parcours zou worden. De Ridgeway zelf blijkt zowaar de oudste weg van Engeland te zijn. Zijn leeftijd van 5000 jaar vind ik in elk geval bijzonder respectabel.
Op 11 november zelf stond ik dan aan de start van de eerste etappe van 47 kilometer. Erg veel ambitie had ik niet. Ik hoopte in de eerste plaats dat de enkel zich zou gedragen na alle problemen van de afgelopen tijd. Ik volgde gewoon een beetje mee, voelde dat het vrij vlot ging en liep al snel mee met de kopgroep. Nog wat verder dunde dat kopgroepje uit en tegen halverwege liep ik zelfs alleen aan de leiding. Na een kilometer of dertig werd ik wel heel erg vlot voorbij gelopen door Nathan. Hoewel ik op het einde wat stil viel hield ik de tweede plaats zonder problemen vast. De hele tijd voerde het parcours over een heuvelrug. Soms doorheen mooie bossen, maar ook dikwijls over kale toppen. Het was een stuk pittiger dan ik op voorhand verwacht had. Ongetwijfeld heb je dikwijls prachtige uitzichten, maar omdat er de hele dag een dicht mist hing heb ik daar geen fluit van gezien.
De tweede dag (een korte etappe van 43 kilometer) ging Nathan er van bij de start vandoor. We zouden hem pas aan de aankomst terug zien. Een eind achter hem volgde ik samen met Robbie. Ik zou de hele dag in de buurt van Robbie lopen. Soms liep hij wat voorop, soms liep ik wat voorop maar het verschil werd nooit groot. Tegen het einde van de etappe kregen we het beiden wat moeilijker en zeker bij mij ging het helemaal niet goed. Vooral mijn hamstring liet het afweten. Dat risico loop je natuurlijk wanneer je nog niet veel getraind hebt. Op het einde werden we dan ook voorbij gestoven door twee andere lopers. Een vijfde plaats werd mijn resultaat in deze etappe. Opnieuw was het ongetwijfeld een prachtig parcours, maar heb ik niet veel meer gezien dan dichte mist.
Etappe drie over een afstand van 45 kilometer werd helemaal problematisch. Van bij de start bleek de hamstring helemaal verkrampt te zijn. Ik hoopte dat het met het vorderen van de kilometers wat zou beter, maar de bleek totaal ijdele hoop te zijn. In tegendeel. Het ging bij mij van kwaad naar erger. Met veel gesukkel geraakte ik toch als 18e aan de aankomst maar daarmee is alles gezegd. Uiteindelijk werd ik nog zesde in het totaalklassement over de drie dagen. Die laatste etappe hebben we eindelijk eens een mooie blauwe lucht gehad en ik kan dus echt wel bevestigen dat het een mooie streek is. Op zich is de Druid Challenge een mooie leuke wedstrijd die ik kan aanraden.
Voor de petite histoire kan ik nog vertellen dat die tweede etappe de honderdste maal was dat ik finishte in een wedstrijd over de marathonafstand of langer. Op zich natuurlijk niets speciaals, al zullen er niet veel zijn die dat op mijn leeftijd al verzameld hebben. Zoals jullie wel weten werden die een beetje over de hele wereld gelopen. Het aantal daarvan dat ik in Vlaanderen liep is exact… nul. Er is echt wel nood aan een paar leuke wedstrijdjes bij ons.
Na de Druid Challenge heb ik een beetje gerust en ben daarna terug goed beginnen trainen. Dat leek me wel nodig. Erg lang heeft het niet geduurd. Na een paar dagen kreeg ik al last van de scheen. Opnieuw was het aan de kant van mijn slechte enkel. Blijkbaar corrigeer ik daar toch wat mijn pas, waardoor alle spieren in dat been elk om beurt eens overbelast geraken. De overige wedstrijden die ik in november in gedachten had zijn dan ook in het water gevallen. Na een dikke week stil liggen ben ik terug beginnen lopen. Op dit moment beperk ik me nog steeds tot één, maximaal anderhalf, uur lopen per dag. Ik heb beslist om eens helemaal vanaf nul op te bouwen. Pas tegen het voorjaar wil ik er helemaal staan. Dat geeft me vier maanden de tijd om rustig op te bouwen. En dan hoop ik terug vertrokken te zijn voor een jaar met nog vele wilde plannen.
Het is intussen al een dikke maand geleden, maar uiteindelijk wil ik hieronder toch de route die ik toen in de Karpaten liep weergeven. Op de drie dagen liep ik achtereenvolgens rood, groen en blauw. Natuurlijk zijn er ook wat foto’s.
Over de voorbije maand valt niet zo heel veel te melden. In het begin van de maand heb ik nog meer gefietst dan gelopen. Eens ik terug mocht beginnen lopen, heb ik die fiets toch terug aan de kant gezet. De eerste weken waren rustig terug een beetje opbouwen. Om mijn uithouding terug op peil te kregen, laste ik een klein trainingsstage in. Daarvoor trok ik tijdens het lang weekend van 1 november naar de Roemeense Karpaten. Mijn bedoeling was om de bergen in te trekken, maar liefst ergens waar ik niet door sneeuw geblokkeerd zou raken. Dat betekent dus ofwel niet te hoog, ofwel zuidelijk genoeg. Ik hoopte zoiets te vinden in de Karpaten.
Vanuit Boekarest trok ik met de trein naar Azuga. Een beetje na de middag begon ik van daaruit het Bucegi-massief in te lopen. Tegen het invallen van de duisternis probeerde ik nog snel de klim naar de top van de Omu (2505m hoog) te maken. Boven de 2000m lag er al behoorlijk wat sneeuw, maar het pad was gelukkig goed te volgen. Alleen de laatste klim naar een col was wat moeilijk. Daar moest je op handen en voeten door de sneeuw omhoog klauteren. Ik geraakte er toch op en bij het vallen van de nacht stond ik boven op de Omu waar ik in de berghut overnachtte.
De volgende dag vertrok ik vroeg voor een grote toer rond het Bucegi-massief. Op een klein stuk in het zuiden naar, waar skipistes de helling totaal vernield hebben, was het gewoon prachtig. De Karpaten zijn laag genoeg om goed toegankelijk te zijn, maar hoog genoeg om spectaculair te zijn. Het is exact wat ik zocht. Tegen de avond kwam ik terug in de buurt van de Omu. Omdat het seizoen afgelopen was, was de berghut niet meer geopend. Het had dus niet veel zin daarheen te lopen. Ik heb dan maar mijn tentje opgezet op een bergtop vlak naast de Omu. Ik stond er met in alle richtingen een prachtig uitzicht op de bergen. Zo mooi heb ik mijn kampeerplaatsjes nog niet veel gehad. Eigenlijk was me serieus afgeraden om wild te kamperen. Blijkbaar lopen in de Karpaten behoorlijk wat beren rond waar je toch beter een beet voop oplet. Ik zag echter niet in wat een beer ‘s nachts op een verlaten bergtop zou komen zoeken. Blijkbaar zagen die beren ook geen goede reden, want ik heb er geen gezien.
De derde en voor mij laatste dag daalde ik eerst af via een pad waarop de sneeuw hardgevroren lag. Dat was ongeveer even comfortabel als lopen op een glijbaan en gaat erg traag vooruit. Na de afdaling maakte ik nog een lusje over de heuveltoppen aan de overkant van de vallei. Daarna was het tijd om terug naar Boekarest en dan naar huis te trekken. Wie wat foto’s van de Karpaten wil bekijken kan terecht op http://picasaweb.google.com/ptityeti/Karpaten.
Mijn uithouding komt stilletjes aan in orde. Aan snelheid ontbreekt het me nog wat, maar de bedoeling is om daar de komende weken aan te werken. In november is het in elk geval de bedoeling om terug wat wedstrijdactie in te voegen. Mijn come-back is voorzien op 11 november in Engeland. Daarna zullen er nog wel een paar wedstrijdjes volgen, al gaan het in eerste instantie eerder korte zijn. Verslagen komen in de volgende nieuwsbrief.
Journalisten hebben het tegenwoordig echt niet makkelijk. Zeker als ze dan ook eens iets meer moet doen dan gewoon copy-pasten van de persagentschappen. Stel bijvoorbeeld dat je iets van het Duitse persagentschap DPA binnen krijgt. Dan is dat natuurlijk in niet in het Nederlands. Moet je dat nog gewoon beginnen vertalen en al. En dan moet je natuurlijk zelf kunnen schrijven. Het resultaat is dan zoiets.
Maar, hum, indertijd op school heb ik toch echt geleerd dat satelliet met één t en twee l’en wordt geschreven. Het is bij mij natuurlijk toch al een jaar of twintig geleden dat ik dat geleerd heb en blijkbaar is er intussen wat veranderd. Gelukkig hebben we nog journalisten die betaald worden om van de persagentschappen te copy-pasten om ons van dergelijke veranderingen op de hoogte te brengen. Ik lees niet minder dan zes keer “satteliet” in plaats van “satelliet” in een stukje van vijf zinnen plus een titel en onderschrift bij de foto. De heer of mevrouw “wle” is bij deze bedankt om ons hiervan op de hoogte te brengen. Indien ik dergelijk werk zou afleveren, zou ik ook niet willen dat mijn volledige naam erbij staat. Gelukkig blijft De Standaard nog steeds de standaard.
Ik geef enkel een screenshot want ik neem aan dat het artikel binnenkort wel zal worden aangepast.
Zoals aangekondigd was het afgelopen maand vooral de bedoeling om in de Tor des Geants goed voor de dag te komen. Deze wedstrijd maakt een grote lus van 330km rond de Valle d’Aosta. Onderweg moeten niet minder dan 24000 hoogtemeters overwonnen worden. Vorig jaar liep ik hier mee als voorbereiding op de Himal Race, maar dit jaar was het de bedoeling om echt voor de prestatie te gaan. De ervaring leert dat er tijdens dergelijke wedstrijden altijd veel te snel gestart wordt. De eerste vijftig kilometer wou ik zeker niet in de top 20 lopen om dan rustig naar voren op te schuiven.
Direct na de start in Courmayeur klommen we een eerste col op. Die ging bij mij behoorlijk goed. Eens we wat hoger kwamen werd het weer een stuk bewolkter. Gelukkig maar want in de vallei was het echt veel te warm. Ik passeerde de col ergens rond de vijfentwintigste plaats zoals ik in gedachten had. De afdaling ging opnieuw erg gemakkelijk. Ik haalde zelfs een paar lopers bij. Helemaal in de vallei net voor de bevoorrading in La Thuile liet ik me dan weer eens van mijn lompste kant zien en zette mijn voet verkeerd neer op een steen die natuurlijk niet opzij wou gaan. Het was dezelfde enkel die me een goede maand eerder in Zwitserland al eens parten speelde en nu deed het nog veel minder deugd. Ik sukkelde het stukje naar de bevoorrading verder waar ik de enkel stevig intapete.
Terug uit de bevoorrading vertrekken verliep wat moeizaam, maar na een tijdje kwam ik toch op gang. De klim tot op 2700 meter lukte vrij goed. Ok, dat ziet er goed uit voor de rest van de wedstrijd. In de afdaling moet je een erg moeilijk stenenveld over. Ik ben daar zowiezo niet echt goed in en deed het nu echt wel rustig aan. Het kostte me natuurlijk wat plaatsen, maar al bij al kwam ik nog vrij vlot in de vallei. Daar ging het terug omhoog tot 2700 meter hoogte. Tegen het einde van de klim begonnen mijn enkel en de bijhorende achillespees waarvoor ik op voorhand eigenlijk het meeste schrik had, toch behoorlijk tegen te werken.
In de afdaling wilde ik terug flink tempo ontwikkelen, maar op mijn omgeslagen enkel steunen lukte amper. Eerst probeerde ik nog met behoorlijk wat manken te lopen, maar al gauw werd mijn tempo gereduceerd tot strompelend wandelen. Het duurde een eeuwigheid voordat ik de bodem van de vallei bereikte waar ik in een auto van de organisatie stapte. Nog een kleine driehonderd kilometer zonder zelfs normaal te kunnen stappen zou echt niet lukken.
Het ging recht richting Rode Kruis waar mijn enkel verschrikkelijk gezwollen en erg pijnlijk bleek te zijn. De brave mensen hebben me direct verder gestuurd naar de spoed van het ziekenhuis van Aosta. Na foto’s bleek het gelukkig geen breuk te zijn en om 1u ‘s nachts werd ik terug op straat gezet. Gelukkig was Michiel zo vriendelijk me op een dergelijk onmenselijk uur te komen oppikken. De dag erna ging het terug richting ziekenhuis voor een consultatie bij de osteopaat. Ik verliet het ziekenhuis op krukken en daarmee heb ik toch anderhalve week rondgehupt. Daarna werden de krukken vervangen door een brace. Ik heb intussen al behoorlijk wat op de mountainbike gezeten, maar lopen was er tot nu toe niet bij. Het ziet er naar uit dat ik daarvoor binnenkort groen licht ga krijgen en dan kunnen we terug beginnen opbouwen. In afwachting houd ik me wel bezig met het maken van allerhande wilde plannen.
Toen ik terug kwam van de Tor liet één van mijn pc’s het totaal afweten. Zowel voeding als moederbord bleken er helemaal aan te zijn. Geen idee wat er juist gebeurd is, maar waarschijnlijk had ik toch beter de stekker uitgetrokken voordat ik een weekje wegging.
Resultaat is dus een nieuwe machine. Standaard stond er Windows 7 op (ok, dan heb ik daarvan ook een licentie) en ik heb die standaardinstallatie al wat opgekuist en er alvast Ubuntu naast gegooid. Dan begint het eeuwige spelletje als je een verse installatie voor je neus hebt: alle software erop gooien. Snel even denken wat ik zeker nodig heb en dan kom ik ongeveer op het lijstje hieronder (in vrij willekeurige volgorde). Laat het gerust weten als iemand nog aanvullingen of suggesties zou hebben!
Ik denk dat ik hiermee ga starten, de rest vul ik wel aan eens ik het nodig heb.
Morgen start de Tor en mogelijk zijn er een paar mensen die dat willen volgen. Het leuke aan de moderne tijden is dat je vanachter je pc dat meestal beter kan dan vanop het terrein.
De eerste plaats om te kijken is natuurlijk de site van de organisatie: http://www.tordesgeants.it
Net als vorig jaar beloven ze een live opvolging, maar op het moment van schrijven is die nog niet te zien. Ik neem aan dat eens de wedstrijd bezig is het een prominente link op de homepagina wordt. Vorig jaar werkte de opvolging prima, dus ik verwacht dat het dit jaar terug zo zal zijn. Het is natuurlijk mogelijk dat er hier en daar eens post wat hapert. Ik heb startnummer 241 voor als je dat nodig zou hebben.
Er worden ook net als vorig jaar dagelijks foto’s en een filmpje voorzien.
En ken je die grap van de Belg, de Nederlander en de Fransman al? Wel, een tweede plaats waar je mogelijk interessante informatie kan vinden is MudSweatTrails. In het bijzonder volgen ze een Nederlander (Gideon), een Fransman (Christian aka Ufoot) en een Belg (ikke). Normaal gezien is net als vorig jaar Michiel ter plaatse om, zoals het een echte Hollander betaamt, de rest van de wereld op de zenuwen te werken. Van hem kan je dus mogelijk wat meer horen dan enkel droge doorkomsttijden.
Dan ga ik over naar een paar plaatsen waar lotgenoten zullen proberen om ook de wedstrijd zo goed mogelijk te volgen. De eerste plaats is natuurlijk het forum van de Célestes. Een aantal mensen ter plaatse zullen wel contact houden met het thuisfront, maar waarschijnlijk zullen die me niet zo vaak zien en eerder verslag uitbrengen over wat achter mij gebeurt. Toch zeker na de eerste dag(en).
Twee Franse fora waar normaal gezien redelijk wat mensen de wedstrijd zullen volgen en mogelijk contact zullen hebben met mensen op het parcours zijn Ultrafondus en Kikourou. Ik kan moeilijk voorspellen of je daar iets interessants gaat lezen. Er is wat geluk mee gemoeid.
Tot slot nog meegeven dat het redelijk verslavend is om zo een wedstrijd te volgen. Het is niet mijn schuld als uw partner kwaad wordt omdat u de hele nacht voor uw pc zit, of wanneer uw baas vindt dat uw werk eigenlijk toch iets anders is.
